اثر‌بخشي مداخلات زود‌هنگام مدل دنور- ‌والدين بر بهبود نيم‌رخ تحولي در كودكان داراي اختلال طيف اتيسم: يك مطالعه‌‌ ‌موردي

زمينه و هدف: سال هاي اوليه زندگي در مداخلات و پيشرفت كودكان اتيسم، اهميت فراواني دارد و بررسي نقش والدين در اين زمينه ضروري به نظر مي رسد. مطالعه حاضر با هدف تعيين ميزان اثربخشي مداخلات زود هنگام مدل دنور- والدين بر بهبود نيم رخ تحولي در كودكان داراي اختلال طيف اتيسم انجام گرفته است.مواد و روش ها: پژوهش حاضر از نوع كاربردي با روش طرح هاي تك آزمودني نوع AB و جامعه آماري كودكان داراي اختلال طيف اتيسم در شهرستان ماهشهر بودند كه از بين آنها 3 كودك اتيسم با روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب شدند و والدين در 12 جلسه انفرادي و 1 ساعت در هفته، مداخلات زودهنگام مدل دنور- والدين را آموزش ديدند. ارزيابي در 7 مرحله با پرسش‌نامه سنين و مراحل رشد ويرايش سوم (ASQ3) انجام و براي تحليل داده ها از آمار توصيفي، تحليل ديداري با محاسبه درصد داده هاي ناهمپوش (PND) و همپوش (POD) و مقايسه نمودارها استفاده گرديد.يافته ها: نتايج تحليل ديداري نشان داد كه استفاده از مداخلات زود هنگام مدل دنور- والدين باعث افزايش نمرات در زيرمقياس‌هاي نيم رخ تحولي در آزمودني ها، با ميزان 100 درصد داده هاي ناهمپوش (PND) و0 درصد داده هاي همپوش (POD) گرديده است و روند افزايشي نمرات حوزه هاي گوناگون رشد تا مرحله پيگيري ادامه داشته است. نتيجه‌گيري: اجراي مداخلات زود هنگام مدل دنور- والدين مي تواند منجر به بهبود حوزه هاي تحولي در كودكان داراي اختلال طيف اتيسم گردد و والدين نقش برجسته اي در اين فرايند دارند بنابراين به‌نظر مي رسد كه با واردن‌كردن و مشاركت فعال والدين در روند مداخلاتي، مي توان گامي مهم در راستاي بهبود تأخيرهاي تحولي در كودكان اتيسم برداشت.