اثر مواجهه تفريحي با صدا بر آستانه ي شنوايي دانشجويان پزشكي

مقدمه: مواجهه با صدا ممكن است نوعي از افت شنوايي حسي عصبي را ايجاد كند. افت شنوايي ناشي از صدا(NIHL) به عنوان يك بيماري شغلي شناخته شده است، اما اثر مواجهه تفريحي با صدا به صورت كامل مشخص نشده است. اين مطالعه به ارزيابي اثر مواجهه تفريحي با صدا بر وضعيت شنوايي كمك خواهد كرد.روش يررسي: اين مطالعه از نوع مقطعي بر روي 304 دانشجوي پزشكي انجام گرفت. شركت‌كنندگان به صورت تصادفي از بين دانشجويان پزشكي سال چهارم تا ششم تحصيل انتخاب شدند و با توجه به مواجهه تفريحي با صوت به دو گروه تقسيم شدند. اديومتري مرسوم براي تمامي شركت‌كنندگان انجام شد و آستانه‌هاي شنوايي در فركانس‌هاي مختلف بين دو گروه مقايسه شد. اطلاعات با استفاده از نرم‌افزار SPSS (ورژن 20) و آزمون‌هاي آماري Kolmogorov-Smirnov، Mann-Whitney، و Chi-Square آناليز شدند.نتايج:  ميانگين سن شركت‌كنندگان 3.14 ± 23.18 سال بود. در مجموع، 74.7% از شركت‌كنندگان با صوت تفريحي مواجهه داشتند. متوسط مدت زمان مواجهه با صوت تفريحي 2.91 ± 4.67 سال بود. شايع‏ترين نوع مواجهه، مواجهه با موسيقي از طريق هدفون يا هندزفري (27.3%) بود. تمام آستانه‌هاي شنوايي در هر دو گروه در محدوده نرمال بود و تفاوت معني‌داري بين دو گروه از لحاظ آستانه‌هاي شنوايي وجود نداشت. نتيجه‌گيري: نتايج اين مطالعه نشان داد كه هر نوع از مواجهه تفريحي با صدا (موسيقي، مداحي، سخنراني) در جمعيت جوان آستانه‌هاي شنوايي مرسوم را تحت تاثير قرار نداده است.