بررسي حكمت بيان طبيعيات در قرآن براساس ديدگاه حداكثري قلمرو دين

بسياري از آيات قرآن به امور طبيعي اشاره مي‌كنند. پرسشي كه مطرح مي‌شود اين است كه آيا قرآن از بيان اين حجم از آيات، فقط درصدد بيان اهداف خاصي، مانند توجه به مبدأ و معاد است؛ يا اهداف ديگري، همچون توليد علم ديني در امور طبيعي، سرپرستي دين در همه‌ حوزه‌هاي بشري و... را نيز در نظر دارد؟ اين مسئله را مي‌توان در نسبت با ديدگاه‌ها در باب قلمرو دين مورد بررسي قرار داد. يكي از ديدگاه‌ها در باب قلمرو دين، ديدگاه حداكثري است؛ كه در اين پژوهش با تفكيك رويكردهاي مختلف آن، با روش تحليلي و مقايسه‌اي سعي شده است پاسخ مسئله مذكور داده شود. ازاين‌رو هر رويكرد 1) ديني دانستن همۀ‌ ابزارها و منابع معرفتي بشر منتسب به آيت‌الله جوادي آملي، براساس برداشت رايج از بيانات ايشان؛ 2) شمول حداكثري متون ديني؛ 3) مديريت و سرپرستي دين در تمام شئون انسان، متعلق به فرهنگستان علوم ديني؛ به‌طور جداگانه بيان و مورد ارزيابي قرار گرفته‌ است. در تبيين رويكرد‌هاي پيش‌رو، روشن شد كه هدف و حكمت آيات طبيعي در قرآن، علاوه بر معارف اصيل دين، ترغيب، تشويق و توليد دانش تجربي است. لكن در ارزيابي صورت گرفته اين رويكردها در بيان حكمت‌هاي مزبور ناتمام هستند.