بهبود سازگاري اجتماعي و كاهش فرسودگي تحصيلي دانش‌آموزان با ناتواني‌هاي يادگيري از راه آموزش بازآموزي اسنادي، تنظيم هيجاني و حل مسئله شناختي- اجتماعي

پژوهش حاضر با هدف بررسي و مقايسه اثربخشي مداخله بازآموزي اسنادي، تنظيم هيجاني و حل‌مسئله شناختي- اجتماعي بر بهبود سازگاري اجتماعي و كاهش فرسودگي تحصيلي دانش‌آموزان با ناتواني يادگيري ابتدايي شهر تهران انجام شد. روش: اين مطالعه از نوع نيمه‌آزمايشي همراه با مراحل پيش‌آزمون، پس‌آزمون و دوره پيگيري بود. 40 دانش‌آموز با ناتواني يادگيري 8 تا 12 ساله به روش تصادفي ساده انتخاب شدند و به صورت تصادفي در سه گروه آزمايش و يك گروه شاهد قرار گرفتند. آموزش‌هاي بازآموزي اسنادي، تنظيم هيجاني و حل‌مسئله شناختي- اجتماعي طي 8 جلسه يك ساعته، به سه گروه آزمايش ارايه گرديد. از پرسشنامه فرسودگي تحصيلي برسو و همكاران(1997) و سازگاري اجتماعي ﺳﻴﻨﻬﺎ و ﺳﻴﻨﮓ(1993) در مرحله پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري استفاده شد. داده‌ها با استفاده از روش تحليل كوواريانس تك‌متغيري و چندمتغيري مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج نشان داد كه آموزش‌هاي بازآموزي اسنادي، تنظيم هيجاني و حل‌مسئله شناختي- اجتماعي، باعث افزايش معنادار سازگاري اجتماعي و كاهش معنادار فرسودگي تحصيلي گرديد، با اين تفاوت كه برنامه آموزشي بازآموزي اسنادي در كاهش فرسودگي تحصيلي موفق‌تر از برنامه‌هاي آموزشي تنظيم هيجاني و حل‌مسئله شناختي- اجتماعي بود. علاوه براين، برنامه‌هاي آموزشي تنظيم هيجاني و حل‌ مسئله شناختي-اجتماعي با ميزان تأثير يكسان از برنامه بازآموزي اسنادي در افزايش ميزان سازگاري اجتماعي، موثرتر است. استفاده از نتايج پژوهش در طراحي برنامه‌هاي آموزشي پيشگيرانه و بهبود دستاوردهاي آموزشي مؤثر مي‌باشد.