بررسي اپيدميولوژيك و ارتباط علايم باليني با يافته‌هاي عصب و عضله بيماران مبتلا به سندرم تونل كارپال مراجعه كننده به كلينيك طب فيزيكي دانشگاه علوم پزشكي بيرجند در سال 1401

سندرم تونل كارپال، شايع ترين نوروپاتي عصب محيطي بوده كه مشكلات اجتماعي و شغلي فراواني براي افراد ايجاد مي نمايد. بررسي از نظر اپيدميولوژي بيماري در استان خراسان جنوبي انجام نشده است، هدف از انجام مطالعه حاضر بررسي اپيدميولوژيك و ارتباط علايم باليني با يافته هاي عصب و عضله بيماران مبتلا به سندرم تونل كارپال مراجعه كننده به كلينيك طب فيزيكي دانشگاه علوم پزشكي بيرجند در سال 1401 بود. در مطالعه توصيفي تحليلي 159 دست درگير مبتلا به سندرم تونل كارپال مراجعه كننده به كلينيك طب فيزيكي بيمارستان امام رضا (ع) بيرجند در سال 1401 بررسي شدند. اطلاعات دموگرافيك، BMI و سابقه بيماري هاي قبلي، دست غالب، دست درگير، مدت زمان درگيري، علايم باليني شامل درد شبانه يا درد هنگام فعاليت، بي حسي و گزگز، آتروفي عضله ناحيه تنار بررسي و در چك ليست ثبت شد. شدت درگيري عصب مدين در سندرم CTS با استفاده از نوار عصب و عضله با استفاده از دستگاه الكتروميوگرافي نموس (EMG) كلينيك ثبت و بر اساس ويژگي هاي كتاب دوميترو دسته بندي شد (نسخه 2020). ميانگين سني بيماران 13.5±51.01 سال، در خانم ها شايع تر بود. در گروه سني 60-50 سال شيوع بالاتري داشت. شايع ترين علامت بيماران بي حسي بود. توزيع فراواني شدت CTS بر حسب گروه سني، درد حين خواب، درد حين كار، پارستزي و آتروفي عضلات ارتباط معناداري داشت (0.05 P). پيشنهاد مي گردد اطلاع رساني لازم به مراكز بهداشتي و زنان خانه دار در اين خصوص انجام گيرد تا بيماران مشكوك را به مراكز ارجاع دهند تا درمان سريع و به موقع انجام شده و از پيشرفت بيماري و تحميل بار اضافه به سيستم سلامت جلوگيري شود.