بررسي جايگاه نظريۀ تناسب وجودي در مباحث فلسفۀ اخلاق

نظريۀ تناسب وجودي نظريه‌اي است دربارۀ ارزش اخلاقي كه بر مبناي نگاه واقع‌گرايانه به اخلاق ارائه شده است. اين نظريه بر آن است كه همۀ ارزش‌هاي اخلاقي قابل ارجاع به يك ارزش بنيادين هستند؛ آن ارزش بنيادين تناسب وجودي است و تناسب وجودي با خدا در اين نظريه نقش محوري در ارزش‌بخشي اخلاقي دارد. يك سؤال دربارۀ اين نظريه ناظر به جايگاه اين نظريه در فلسفۀ اخلاق است. آيا اين نظريه يك نظريۀ فرااخلاقي است يا به قلمروي اخلاق هنجاري تعلق دارد يا حالت سومي قابل فرض است؟ با بررسي‌هايي كه در اين تحقيق صورت گرفت اين نتيجه‌گيري به عمل آمد كه هدف اساسي نظريۀ تناسب وجودي يك هدف نظري در قلمروي اخلاق هنجاري است و برخي اهداف عملي هنجاري نيز از طريق آن قابل تحقق است. با اين‌حال، مباحث و مدعياتي كه در اين نظريه مطرح مي‌شود محدود به اخلاق هنجاري نيست؛ بلكه گاهي جنبۀ فرااخلاقي پيدا مي‌كنند و چه بسا از آن هم فراتر روند و حوزه‌هايي ديگر از فلسفه را دربرگيرد. بنابر اين، بهتر است اين نظريه را يك نظريۀ ارزش مطابق با اصطلاحي رايج بدانيم كه همۀ اين حوزه‌ها را پوشش مي‌دهد.