نقش دولت در امنيت انساني با رويكرد قانون اساسي و تاثير آن بر شادكامي

امنيّت يكي از اساسيترين دغدغههاي جوامع انساني در طول تاريخ بوده است. دولت مهمترين نهاد تأمين كننده امنيّت تلقي ميگرديد. مفهوم امنيّت بسيار فراگير و گسترده شده است. مفهوم امنيّت نظامي – سياسي به امنيّت انساني تحول يافته است. اين بٌعد جديد امنيّت نه در سطح دولت- ملت، بلكه در سطوح و ابعاد مختلف، مطرح ميباشد. امنيت انساني به معناي رهايي از ترس و رهايي از نياز مي باشد. تاثيرگذاري آن بر همه شاخه هاي توسعه و حيات انسان، به آن نقشي بنيادين داده است، مراقبت از امنيّت انساني در مقابل انواع تهديدات، به يكي از وظايف اصلي دولت و حكومتها تبديل شده است و آنان موظفند در برنامهريزي خود امنيّت انساني را در اولويت قرار دهند. به طوري كه تامين وتضمين آن توسط دولت، شادكامي را به دنبال خواهد داشت و بهروزي مردم و احساس رضايت آنها به افزايش اعتماد عمومي و سرمايه اجتماعي خواهد انجاميد. بنابراين، تبيين مفهم «امنيت انساني» و شاخص هاي آن مي تواند گام مؤثري در راستاي تقويت حمايت از حقوق و آزادي هاي بنيادين به شمار رود، بنابراين هدف پژوهش حاضر نقش دولت در امنيت انساني با رويكرد قانون اساسي و تاثير آن بر شادكامي مي باشد. در راستاي دستيابي به هدف پژوهش پرسش اصلي مقاله حاضر اين است كه عناصر امنيت انساني كدامند و چه تاثيري بر شادكامي و رضايتمندي مردم دارد و نقش دولت چيست؟ جهت پاسخ به پرسش، براساس روش پژوهش توصيفي- تحليلي و با بهرهگيري از نظريه ها، اين نتايج را ميتوان مطرح نمود، در دهه هاي اخير بحث بر سر اهميت شادكامي به جهت تاثيرات فراوانش در كيفيت و رضايتمندي از زندگي افراد و همچنين تكليف دولت ها در قبال آن مطرح شده است. شادكامي در مفاهيمي همچون؛ بهروزي، لذت، فضيلت، سعادت، خوشبختي و ...به كار رفته است كه همگي در معني متفاوت، اما در گفتمان به عنوان مترادف به كار مي روند. با پيشرفت علم و تكنولوژي، توسعه تمدن بشري و با ظهور پديده جهاني شدن، تحول عظيمي در مفهوم دولت و تكاليفش اتفاق افتاد، سطح نيازهاي بشر ارتقاء يافت و ديگر وظيفه دولتها به تنهايي تامين منفعت عمومي و ارائه خدمت عمومي نيست، بلكه تامين رفاه اجتماعي نيز، به عنوان وظيفه اي جديد بر دوش دولتها نهاده شد.