خودآئيني اخلاقي در قرآن كريم

خودآئيني مفهومي است كه از زمان يونان باستان در عرصۀ سياست مطرح بوده است اما كانت نقشي بنيادين در اخلاق براي آن قائل شد. او معتقد است فاعل اخلاقي علاوه بر اين كه تابع امر مطلق، به عنوان قانون اخلاق است، آفرينندۀ آن نيز هست. اين مفهوم بعد از كانت تعاريف و جايگاههاي ديگري همچون خود آئيني شخصي و خود آئيني عقلاني نيز يافت. دوركين در كتاب خود درباره خود آئيني ، صورت بندي عامي از خودآئيني اخلاقي بدست داده است كه محور در آن از آن خود بودن اصول اخلاق با معاني گوناگون است. در اين مقاله ابتدا مفهوم خودآئيني و مولفه هاي آن از قبيل خود قوام بخشي، خود كنترلي، عقلانيت و استقلال از نگاه فيلسوفان تبيين شده است و سپس از طريق همين مولفه ها، خوانشي از اين مفهوم در قرآن كريم دنبال شده است. مي توان گفت خود آئيني در برخي از معاني خود در قرآن كريم مطرح شده و يكي از مولفه‌هاي عامل اخلاقي قلمداد شده است.