نگرش دانشجويان مهندسي دانشگاه شيراز به‏تناسب برنامه‏هاي درسي تحصيلات تكميلي با رويكرد توسعه پايدار

آموزش و پژوهش، پيش‏نياز توسعه پايدار هر جامعه‏اي محسوب مي‏شود. تحقق توسعه پايدار، منوط به برخورداري نظام آموزش عالي كارآمد با تربيت نيروهاي كيفي-علمي و افزايش سهم تحقيق و پژوهش در جامعه است. هدف پژوهش حاضر، بررسي نگرش دانشجويان تحصيلات تكميلي رشته‏ هاي مهندسي، به ‏تناسب برنامه درسي اجراشده با چارچوب برنامه درسي پايدار بود. طرح پژوهش، كمي از نوع توصيفي، پيمايشي و جامعه آماري آن شامل كليه دانشجويان دوره‏ هاي تحصيلات تكميلي رشته‏ هاي مهندسي دانشگاه شيراز بود. گروه نمونه 242 نفري با استفاده از روش نمونه ‏گيري تصادفي طبقه‏ اي نسبتي، انتخاب گرديد. ابزار پژوهش، مقياس برنامه درسي پايدار بود كه پس از محاسبه روايي و پايايي بين دانشجويان نمونه توزيع گرديد. براي تحليل داده‏ها، از روش آزمون تي تك‏نمونه‏اي و از نرم‏افزار SPSS 19 استفاده گرديد. نتايج پژوهش نشان داد كه منطق برنامه درسي اجراشده دوره‏هاي تحصيلات تكميلي رشته‏ هاي مهندسي دانشگاه شيراز، هدف كلي اين برنامه درسي و سرفصل‏ هاي محتوايي دانشي، سرفصل مهارتي و سرفصل نگرشي آن، با منطق برنامه درسي پايدار متناسب‏ند. اما براساس ديدگاه دانشجويان، نقش مدرس در ياددهي و يادگيري و روش‏ هاي ياددهي و يادگيري به‏ كاررفته در برنامه درسي اجراشده، منابع آموزشي و كمك ‏آموزشي، فعاليت‏ هاي يادگيري دانشجويان مهندسي، زمان دوره، فضاي آموزشي براي اجراي برنامه درسي، شيوه ‏هاي گروه ‏بندي دانشجويان و روش‏هاي ارزشيابي به‏كاررفته، با عناصر برنامه درسي پايدار همخواني ندارند. بر اساس نتايج پژوهش به ‏دست‏ آمده مي‏توان دريافت با توجه به اين كه آموزش مهندسي پايدار يك مؤلفه حياتي در مقابله با تغييرات آب و هوايي و ترويج آينده ‏اي سبزتر است، با افزايش تقاضا براي زيرساخت ‏هاي پايدار، منابع انرژي تجديدپذير و فناوري‏ هاي سازگار با محيط ‏زيست، برنامه درسي مهندسي دانشگاه شيراز بايد با اين نيازها سازگار شود.