رويكردي جايگزين براي ارزيابي كيفيت در آموزش مهندسي: پيمايش مواجهه دانشجويان با زندگي دانشگاهي

ارزيابي مستمر كيفيت آموزش مهندسي، يكي از ضرورت‌هاي ارتقاي كيفيت نظام آموزش مهندسي است. با وجود تأكيدات ملي و بين‌المللي بر ارزيابي دروني و بروني در آموزش عالي، هنوز استفاده از اين رويكرد در نظام آموزش مهندسي ايران متداول نشده است. يكي از دلايل اين امر، پيچيدگي و زمان‌بر بودن اجراي اين رويكرد است. اما مي‌توان رويكردهاي جايگزين كه سهولت بيشتري براي اجرا دارند، استفاده كرد. از جمله اين رويكردها پيمايش مواجهه دانشجويان با زندگي دانشگاهي است. در اين رويكرد، به دو سؤال اصلي پاسخ داده مي‌شود: (الف) فعاليت‌هاي دانشجويان در محيط دانشگاهي و به‌ طور كلي محيط‌هاي يادگيري چيست و كيفيت آنها چگونه است؟ و (ب) نهادهاي دانشگاهي براي ارتقاي يادگيري دانشجويان، چه اقداماتي انجام مي‌دهند؟ در راستاي به‌كار بردن رويكرد يادشده، يك طرح تحقيق به روش توصيفي-تحليلي با هدف ارزيابي مواجهه دانشجويان با زندگي دانشگاهي در دانشكده‌هاي فني و مهندسي كشور اجرا شد. جامعه مورد مطالعه، دانشجويان دانشكده‌هاي فني و مهندسي وابسته به وزارت علوم، تحقيقات و كشور بود. داده‌هاي لازم از طريق پرسش‌نامه و انتخاب نمونه از كل نظام آموزش مهندسي كشور گردآوري شد. نتايج نشان داد كه سطح مشاركت فعال تحصيلي دانشجويان فني مهندسي مطلوب نيست. علاوه ‌بر آن، تعامل دانشجويان با هيئت‌ علمي داراي ضعف جدي است و دانشجويان، تجربه خيلي رضايت‌بخشي از آموزش‌هاي دانشگاهي ندارند. همچنين، سطح يادگيري آنان از مطلوبيت مورد انتظار برخوردار نيست. و بالاخره، دانشجويان بر اين باورند كه دانشگاه به طور مطلوب دانش و مهارت‌هاي آنها را براي ورود به بازار كار ارتقا نداده است.