مقايسه تأثير دوازده هفته‌ تمرينات استقامتي و تمرينات اينتروال با شدت بالا بر مقادير پلاسمايي واسپين در رت‌هاي نر چاق ويستار

مقدمه و هدف: واسپين از جمله آديپوسايتوكاين هاي پپتيدي مترشحه از بافت چربي است كه در پاتوژنز چاقي و اختلالات همراه با آن نقش دارد. واسپين (مهارگر پروتئاز سرين مشتق از بافت چربي احشايي) به تازگي به عنوان آديپوسايتوكايني جديد با اثرات افزايش حساسيت انسوليني شناسايي شده است. اطلاعات اندكي در مورد اثرات تمرين ورزشي برغلظت واسپين وجود دارد. پژوهش حاضر تأثير تمرينات استقامتي و HIIT را بر غلظت پلاسمايي واسپين در رت هاي نر چاق ويستار مورد مطالعه قرار داده است.مواد و روش ها: تحقيق حاضر از نوع تجربي تصادفي با طرح مقايسه دو گروه كنترل و تجربي بود. 30 سر رت (با ميانگين و انحراف معيار وزني 20±200 گرم و سن 8 هفته) به طور تصادفي به 3 گروه: كنترل، گروه‌ تمريني استقامتي و گروه تمرين HIIT تقسيم شدند. هر 3 گروه شامل 10سر رت بودند. گروه‌هاي تجربي به مدت 12 هفته، تمرينات را بر اساس برنامه تمريني 3 روز در هفته انجام دادند، در حالي كه گروه كنترل تمرين ورزشي را انجام نداد. به دنبال 12 هفته تمرين، سطح واسپين پلاسما اندازه‌گيري شد. 36 ساعت بعد از آخرين جلسه تمرين و 10 ساعت ناشتايي، نمونه هاي خوني رت‌هاي تمام گروه‌ها پس از بريدن ناحيه صفاق مستقيماً از قلب گرفته شد. از آزمون كروسكال واليس جهت مقايسه ميانگين سه گروه‌ تحقيق و آزمون يوي‌ من‌‌ويتني براي مقايسه جفتي ميانگين‌ها در سطح معناداري 0.05 P استفاده گرديد.يافته‌ها: بعد از 12 هفته تمرين استقامتي و HIIT، سطوح واسپين، در گروه تمرين استقامتي و گروه تمرين HIIT در مقايسه با گروه كنترل، به طور معناداري كاهش يافت (0.001=P). پژوهش حاضر نشان داد، هر دو نوع تمرين استقامتي و HIIT، سطوح واسپين را به طور معناداري بهبود مي‌بخشد.بحث و نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج پژوهش حاضر، مي توان اظهار نمود كه تمرينات استقامتي و HIIT مي‌توانند به عنوان راهكاري جهت كاهش بافت چربي و آديپوسايتوكاين ها از جمله واسپين وعوامل پيش التهابي ديگر مدنظر قرارگيرند.