مقايسه پاسخ گلوكز، انسولين خون و ميزان اشتها به مقدار مصرف كربوهيدرات پس از فعاليت تناوبي شديد در دختران ورزشكار

مقدمه و هدف: ريكاوري مطلوب بخش مهمي از فرايند تمرين است و ميل به مصرف غذا در اين دوره اهميت فراواني دارد. هدف پژوهش حاضر ارزيابي پاسخ گلوكز ، انسولين و ميزان اشتها به مقدار مصرف كربوهيدرات پس از فعاليت تناوبي شديد (HIIE) بود.مواد و روش‌ها: تعداد 32 دختر ورزشكار (با سن 1.04±22.41 سال و وزن 2.41±56.77) به دو گروه نوشيدني كربوهيدراتي (با مقادير 1.2 گرم/كيلوگرم و 0.4 گرم/كيلوگرم) تقسيم شدند. فعاليت تناوبي شامل 8 تكرار 3 دقيقه‌اي (3×8) با شدت 80 درصد حداكثر ضربان قلب، سرعت اوليه 6 كيلومتر/ساعت و شيب 1 درصد بود. هر 3 دقيقه، 1 كيلومتر بر سرعت افزوده ولي شيب ثابت باقي مي‌ماند. استراحت فعال بين تكرارها 90 ثانيه و با شدت 55 درصد اجرا شد. آزمودني‌ها در دقايق 15 و 90 ريكاوري، نوشيدني‌ مصرف كردند و پيش، بلافاصله و 150 دقيقه پس از فعاليت خون‌گيري به عمل آمد. ميزان اشتها پيش، بلافاصله، دقايق 15، 30، 60، 90 و 150 پس از فعاليت با مقياس اشتها (VAS) اندازه‌گيري شد. براي ارزيابي آماري از آزمون آناليز واريانس چند متغيري با اندازه‌گيري مكرر و ضريب همبستگي پيرسون در سطح 0.05 P استفاده شد.يافته‌ها: مقدار مصرف كربوهيدرات تفاوت معني‌داري در ميل به غذا 30 دقيقه پس از فعاليت بين دو گروه ايجاد كرد (0.05 P). ميل به غذا در گروه 0.4 گرم/كيلوگرم كمتر بود (0.05 P). گلوكز خون بر خلاف انسولين در هر دو گروه پس از فعاليت HIIE افزايش يافت ولي در دقيقه 150 در گروه 1.2 گرم/كيلوگرم كاهش يافت (0.05 P).بحث و نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج به طور كلي به نظر مي‌رسد بعد از فعاليت تناوبي شديد اشتها كاهش و بعد از مصرف كربوهيدرات در هر دو گروه روند افزايشي داشته است كه با توجه به جذب گلوگز و تغييرات مقاومت به انسولين قابل توجيه است.