تاثير يك دوره تمرين شنا بر ميزان حافظه و اينترلوكين 6 در هيپوكامپ و پرفرونتال كورتكس موش هاي مبتلا به تروماي مغزي

مقدمه و هدف: تروماي مغزي يكي از شايع ترين علل آسيب به سيستم عصبي مركزي است كه مي تواند باعث مرگ و ناتواني هاي بلندمدت شود. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسي تاثير يك دوره تمرين شنا بر ميزان حافظه و اينترلوكين 6 در هيپوكامپ و پرفرونتال كورتكس موش هاي مبتلا به تروماي مغزي است.مواد و روش ها: تحقيق حاضر از نوع تجربي و توسعه اي بود. تعداد 40 سر موش نر نژاد NMRI به صورت تصادفي ساده به 2 گروه مساوي (موش هاي تمرين و موش هاي بدون تمرين) تقسيم شدند. موش هاي گروه تمرين از سن 28 روزگي تا سن 80 روزگي به مدت 8 هفته (5 روز در هفته) تحت انجام تمرين شنا قرار گرفتند. بعد از اتمام پروتكل ورزشي هرگروه به روش تصادفي ساده به 2 گروه مساوي، موش هاي بدون تمرين (كنترل، تروما) و موش هاي تمرين (تمرين شنا، تمرين شنا + تروما) تقسيم شدند. در انتهاي هفته هشتم، القاي تروما در گروه تمرين شنا + تروما و تروما با روش سقوط وزنه، بر روي ناحيه تمپورال راست تنظيم و انجام شد. 14 روز پس از القاي تروما موش ها مورد سنجش حافظه تشخيص شي جديد قرار گرفتند. تحليل آماري از طريق آزمون تحليل واريانس يك طرفه با آزمون تعقيبي توكي در سطح معناداري 0.05≥P و با استفاده از نرم افزار SPSS-26 صورت پذيرفت. يافته‌ها: نتايج پژوهش نشان داد كه 8 هفته تمرين شنا باعث افزايش معنادار ميزان حافظه در موش هاي مبتلا به تروماي مغزي مي شود (0.001=P). همچنين 8 هفته تمرين شنا باعث كاهش معنادار ميزان اينترلوكين 6 در پرفرونتال كورتكس موش هاي مبتلا به تروماي مغزي مي شود (0.003=P) ولي اين كاهش در هيپوكامپ معنادار نبود (0.076=P).بحث و نتيجه‌گيري: نتايج پژوهش حاضر نشان داد تمرينات شنا قبل از تروماي مغزي از طريق مكانيسم هايي از جمله كاهش سطح سايتوكاين هاي پيش التهابي مانند اينترلوكين 6 مي تواند باعث كاهش التهاب و اختلالات حافظه ناشي از تروماي مغزي شود.