اثرهشت هفته تمرين شنا بر سطوح هورمون‌هاي پروژسترون و كورتيكوسترون در موش‌هاي ماده بالغ مدل اوتيسم

مقدمه و هدف: اختلال اوتيسم در دهه گذشته به طور چشمگيري افزايش يافته و در حال تبديل شدن به يك تهديد اپيدمي جهاني است كه احتمالا فعاليت ورزشي مي‌ تواند يك روش غيردارويي براي كاهش اوتيسم باشد. از اينرو هدف از پژوهش حاضر تأثير يك دوره تمرين شنا بر سطوح هورمون‌هاي پروژسترون و كورتيكوسترون در موش‌هاي ماده بالغ مدل اوتيسم بود.مواد و روش ‌ها: موش ‌هاي ماده و نر نژاد C57BL6 پس از دو هفته سازگاري با محيط، به منظور جفت ‌گيري درون يك قفس قرار داده شدند. سپس به منظور ايجاد بيماري در موش ‌ها، حيوانات در روز 12 بارداري به دو گروه كنترل و اوتيسم تقسيم شدند. در گروه اوتيسم، موش‌ هاي باردار يك دوز 600 ميلي ‌گرم بر كيلوگرم به صورت صفاقي داروي والپروات دريافت كردند. پس از آن اجازه داده شد تا فرزندان بدنيا بيايند. حيوانات در سن نوجواني به 3 گروه و هر 10 سر (اوتيسم بدون ورزش، اوتيسم با ورزش، كنترل) تقسيم شدند. حيوانات از سن 28 روزگي تا سن 56 روزگي به مدت 8 هفته (56 روز) تحت انجام ورزش شنا قرار گرفتند. اندازه‌گيري سطوح هورمون‌هاي پروژسترون و كورتيكوسترون به روش الايزا اندازه‌ گيري شد.يافته‌ها: نتايج نشان داد تفاوت ميزان كورتيكوسترون در بين گروه‌ ها معني‌دار بود (0.05 P). نتايج نشان داد كه گروه تمرين + اوتيسم نسبت به گروه اوتيسم كاهش معني‌داري در ميزان كورتيكوسترون نشان داده است. همچنين تفاوت معني‌داري در سطوح پروژسترون، ميان گروه‌هاي مورد مطالعه مشاهده شد (0.05 P). نتايج نيز نشان داد گروه تمرين + اوتيسم نسبت به گروه اوتيسم كاهش معني‌داري در ميزان پروژسترون داشته است (0.05 P).بحث و نتيجه‌گيري: به نظر مي‌سد، ورزش شنا بتواند سطوح هورمون‌هاي پروژسترون و كورتيكوسترون را كاهش دهد و براي افراد مبتلا به اختلال اوتيسم مفيد باشد.