سناريوپژوهي مناسبات امنيتي جمهوري اسلامي ايران و چين (موردمطالعه: امنيت فنّاوري، سايبري و زيست‌محيطي)

وجود فضاي تاريخي هم‌گرايانه ميان جمهوري اسلامي ايران و چين از يك‌سو و قرارگيري در معرض تهديدات مشترك از سوي ميدان ژئوپليتيكي غرب از سوي ديگر، سبب شده تا زمينه‌هاي همگرايي راهبردي ميان ايران و چين، شدت يابد و افزايش تقابل ميان ايران و آمريكا به‌ويژه پس از سال 2014 و دامنه‌دار شدن سطح تعارض ميان آمريكا و چين پس از تحولات تايوان، فضاي آنتاگونيستي مشابهي را در ايران و چين عليه آمريكا ايجاد كرده است؛ به‌عبارت‌ديگر، ايران و چين، به‌صورت يكسان در تقابل و تعارض با سياست‌هاي آمريكا قرار گرفتند. اين تشابه آنتاگونيستي، سبب شد تا انديشهٔ برقراري روابط راهبردي ميان ايران و چين، قوت گيرد. بر اين اساس، تحقيق حاضر با روش سناريوسنجي و آينده‌پژوهي، به بررسي تأثير روابط ايران و چين بر سه بعد امنيت فنّاوري، سايبر و زيست‌محيطي در افق رخداد سال 2030 ميلادي پرداخته است. يافته‌هاي تحقيق نشان‌داد كه از ميان گزارههاي مرتبط با امنيت فنّاوري، حداكثر ميزان تأثير روابط ايران و چين بر اين ابعاد، 20 درصد است و گزارهٔ ممانعت از مهاجرت نخبگان علمي كشور با 20 درصد و بهرهمندي از فنّاوريهاي نوين در راستاي تحول توليد با 4 درصد، به ترتيب بيشترين و كمترين تأثير را از روابط ايران و چين ميپذيرند. گزاره‌هاي مرتبط با امنيت سايبري، بدون مقدار و ارزش به دست آمد كه نشان مي‌دهد مناسبات ايران و چين، هيچ تأثيري در امنيت سايبري ايران ندارد. همچنين، سناريوسنجي امنيت زيست‌محيطي نيز نشان‌داد كه تنها سه گزاره داراي مقدار عددي هستند و ارزش عددي هر سه آنها، 3 درصد محاسبه‌شده است