دانشگاه سبز؛ راهبرد مديريت منابع و توسعه پايدار دانشگاه علوم پزشكي بيرجند

اصطلاح دانشگاه سبز معمولا در سراسر جهان تحت عنوان فعاليت هايي شناخته مي شود كه چشم اندازي در جهت توسعه پايدار دارند. همچنين اين عنوان نشان دهنده مسئوليت مهمي است كه در كشورهاي توسعه يافته، توسط آموزش عالي در جهت آموزش محيط زيست بايستي انجام گيرد. در دانشگاه هاي سبز بايستي براي كنترل و حذف آلاينده هاي محيط زيستي تدابير دقيقي ازجمله، ساماندهي فاضلاب دانشگاه و كنترل ضايعات جامد توليدي و حتي كاهش آلاينده هاي هوا صورت گيرد. راهكار مهمي كه در اين ميان مطرح مي شود، كاهش مصرف انرژي و تا حد امكان استفاده از انرژي هاي نو، قابل تجديد و زيست سازگار مانند انرژي باد، آب و بيومس، بجاي سوخت هاي فسيلي است. در دانشگاه هاي سبز بايد از ماهيت ساختمان هاي سبز يا همان ساختمان هاي دوستدار محيط زيست بهره مند شد تا علاوه بر رعايت مسائل محيط زيستي، دانشجويان نيز بتوانند در يك محيط سالم با اصول حفاظت محيط زيست به طور عملي آشنا گردند. از اين رو در اين مطالعه، در كنار استفاده از برخي كتاب‌ها و مقالات، به پايگاه‌هاي اينترنتي مراجع رسمي و دانشگاه‌هاي سبز دنيا مراجعه شد تا بتواند بخشي از معيارها، شاخص‌ها، فعاليت‌ها، برنامه‌ها، ديدگاه‌ها و موفقيت‌هاي پيشگامان توسعة پايدار دانشگاه سبز را معرفي نمايد. لذا هدف از اين مطالعه، بررسي معيارها و مدل هاي مديريت سبز و بررسي اقدامات دانشگاه علوم پزشكي بيرجند تا سال 1400 در اين زمينه مي باشد.