تاثير شيوه‌هاي مديريت منابع انساني سبز بر قصد ترك شغل: نقش ميانجي شرايط محيط كار

مطالعه حاضر با هدف تعيين تأثير شيوه‌هاي مديريت منابع انساني سبز بر قصد ترك شغل با تاكيد بر نقش ميانجي محيط كار بود. پژوهش حاضر از نظر هدف كاربردي و از نظر ماهيت و روش، توصيفي ـ همبستگي بود كه با يك پيمايش انجام شد. جامعه آماري (300نفر) كاركنان بيمارستان تنديس استان تهران بوده كه با روش تصادفي ساده و از طريق فرمول كوكران (169نفر) انتخاب شدند. ابزار گردآوري داده‏ها، پرسشنامه‏ بود كه از روايي و پايايي خوبي نيز برخوردار بودند. نتايج حاصل از آزمون فرضيه‌ها توسط نرم‏افزار SMART-PLS و با استفاده از آماره آزمون t و ضرايب مسير (β)، نشان دهنده شيوه‌هاي مديريت منابع انساني سبز بر قصد ترك شغل تأثير ضعيف، مستقيم منفي و معني‌دار و بر محيط كار تأثير قوي، مستقيم و غيرمستقيم، و مثبت و معني‌دار دارد، محيط كار بر قصد ترك شغل تأثير ضغيف، مستقيم منفي و معني‌دار دارد، در نهايت محيط كار مي‏تواند نقش ميانجي‏گري را در تأثيرگذاري شيوه‌هاي مديريت منابع انساني سبز بر قصد ترك شغل ايفا مي‌كند. با توجه به يافته‌هاي پژوهش مي‌توان اظهار داشت كه مديران بيمارستان بتواند به منظور كاهش قصد ترك شغل به شيوه‌هاي مديريت منابع انساني سبز توجه كنند. بدين منظور نيز مي‌توانند از محيط كار به عنوان نقش ميانجي در جهت اين كاهش قصد ترك شغل بهره جويند.