بررسي ميزان تناسب در نظرگيري فضاي سبز در طرح تفصيلي و طرح اجرايي منطقه 22 تهران

شهرها از جنبه احياي طبيعت شهري نياز به توجه ويژه دارد زيرا حضور طبيعت در شهر از الزامات توسعه پايدار و شهر سالم است و براي پيشبرد كيفيت زندگي در نواحي شهري اهميت بسياري دارد. فضاهاي باز و سبز شهري نه‌تنها به‌دليل اهميت تفريحي آن‌ها مورد توجه است، بلكه به‌دليل نقشي كه در حفظ و تعادل محيط‌زيست شهري و تعديل آلودگي‌هوا و پرورش روحي و جسمي ساكنان ايفاي نقش مي‌كنند، ارزشمند است. در حال حاضر با توجه به توسعه پايدار شهري، بررسي شاخص‌هاي فضاي سبز در برنامه‌ريزي فضايي شهرها و مراكز جمعيتي حائز اهميت است. از آن‌جا كه طرح‌هاي تفصيلي براساس معيارهاي و ضوابط طرح‌هاي جامع تهيه مي‌شود، بنابراين اهميت فضاي سبز در اين طرح‌ها غير قابل‌انكار است. اين پژوهش با هدف كاربردي و بر اساس روش توصيفي- تحليلي است. اطلاعات لازم از روش كتابخانه‌اي و مطالعات ميداني منطقه 22 تهران كه به‌عنوان منطقه پايدار شهري معرفي‌شده، جمع‌آوري شده‌است. تلاش بر اين بوده است كه به بررسي ميزان تناسب فضاهاي سبز با طرح‌هاي اجرايي در وضع موجود پرداخته شود. اين پژوهش با استفاده از تحليل سلسله‌مراتبي به‌دنبال تعيين اولويت اجرايي شدن مناطقي با كاربري فضاي سبز در طرح‌هاي تفصيلي است تا با تعيين اولويت‌ها ميزان نقص كمبود اين فضاها را در طرح‌هاي اجرايي مشخص نمايد. نتايج پژوهش حاكي از اين است كه فضاهاي سبز با اولويت‌ها و وزن نهايي بالاتر در روش فوق در طرح‌هاي تفصيلي منطقه 22 تهران، ناحيه 2 در مرحله اجرا با برخورد به عوامل بازدارنده، اجرايي شدن آن‌ها به‌طور كامل صورت نگرفته و موجب ناهمخواني ميزان فضاي سبز در وضع موجود و پيشنهادي طرح تفصيلي شده‌است و بالعكس نواحي با وزن نهايي پايين‌تر اجرايي شده‌است كه نشان از عدم مطالعه اولويت‌ها بوده است.