واقع‌ گرايي نزد علامه طباطبايي مبتني بر ايده معرفت شاكله‌ مند (با تأكيد بر نقش بدن در معرفت)

اعتبار دانش‌هاي بشري تابع اعتبار اصل شناخت بشر است و از اين‌رو، دفاع از واقع‌نمايي معرفت بشري مهمترين مسئله معرفت‌شناسي محسوب مي‌شود. مشهورترين نظريه در تبيين اعتبار معرفت بشري، واقع‌گرايي خام است كه بر اساس آن ذهن در فرايند شناخت مانند آينه صرفاً منفعل است. اين تصوير، امروزه به چالش كشيده شده است و در مقابل آن نظريات ديگري شكل گرفته است مبتني بر سهم داشتن ذهن در فرايند شناخت، كه در مجموع مي‌توان آنها را معرفت‌شناسي‌هاي شاكله‌مند ناميد. چالش پيش روي اين نظريه‌ها حفظ رئاليسم در عين عبور از واقع‌گرايي خام است. علامه طباطبائي ضمن ارائه تبيين خاص خود از شاكله‌مند بودن ادراك، هم از زوايه تحليل علم حصولي و هم از منظر ادراكات اعتباري، همچنان بر رئاليسم نيز پاي مي‌فشرد. مدل ايشان در جمع بين رئاليسم و شاكله‌مندي بر تبيين يكنواخت نبودن ارتباط سطوح معرفت آدمي با واقع مبتني است كه در آن همه معرفت‌هاي آدمي باواسطه يا بي‌واسطه به واقعيت گره مي‌خورد.