عبادت با قرباني درهندوها و مقايسه با حكمت طاعات و عبادات از منظر ملاصدرا

قطعاً عبادت، نهايت خضوع و اظهارذلت به درگاه خداوند است. عبادت در قرآن كريم از جايگاه بالايي برخوردار است و به عنوان هدف خلقت بيان شده است. مطالعه ي آثار زندگي بشر نشان داده هر زمان كه بشر وجود داشته، پرستش هم بوده است. ملاصدرا در حكمت متعاليه، به تبيين جايگاه و منزلت عبادت مي-پردازد. انسان كامل از نظر او به، بكارگيري عقل نظري و عقل عملي و به عبادت و نابود كردن وسوسه ها و حجاب هايي دروني و بيروني و التزام به شريعت و طريقت موصوف است. در اين راستا فلسفه عبادت ملاصدرا، بر جهان شناسي، انسان شناسي و خداشناسي استوار مي گردد، و اين وجود شناسي، معرفة النفس و خداشناسي صدرايي است كه امكانات و مواد لازم را براي حصول فلسفه عبادت او فراهم مي آورد. ما در اين مقاله برآنيم تا به تبيين طاعات و عبادات از منظر ملاصدرا و سپس مقايسه آن با عبادت با قرباني در آيين هندوها (اوپانيشادها) بپردازيم.(اوپانيشادها) بپردازيم.(اوپانيشادها) بپردازيم.