بررسي ميزان پيروي از رژيم‌درماني در بيماران مبتلابه ديابت نوع 2

سابقه و هدف: انجام فعاليت هاي پيشگيرانه با مشاركت فعال بيمار و داشتن پيروي از رژيم‌درماني مهم‌ترين رفتار مرتبط با بيماري ديابت است كه سلامت مددجو را تضمين نموده و از شدت عوارض آن مي‌كاهد. مطالعه حاضر با هدف تعيين ميزان پيروي از رژيم‌درماني در بيماران مبتلابه ديابت نوع 2 مراجعه‌كننده به درمانگاه ديابت شهر سنندج در سال 1397 انجام شده‌است.مواد و روش‌‌ها: در مطالعه حاضر تعداد 181 بيمارِ مبتلابه ديابتِ مراجعه‌كننده به كلينيك ديابت شهر سنندج به روش نمونه‌گيري در دسترس (كه داراي معيارهاي ورود به مطالعه بودند) به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. داده‌هاي مطالعه با استفاده از فرم مشخصات دموگرافيك و پرسش‌نامه استاندارد پيروي از درمان در بيماران مزمن جمع آوري گرديد. داده‌هاي به‌دست‌آمده با استفاده از نرم‌افزار SPSS-16 و در سطح معني داري 0.05 P تحليل شد. تجزيه‌وتحليل داده‌ها با آزمون هاي آمار توصيفي (فراواني، درصد، ميانگين و انحراف معيار) و استنباطي انجام شده‌است.يافته‌ها: به‌طوركلي سطح پيروي از درمان واحدهاي موردپژوهش متوسط بود. ميانگين نمره كلي و نمره ابعاد مختلف پيروي از درمان در بيماراني كه هموگلوبين گليكوزيله غيرطبيعي داشتند به‌طور معني‌داري بيشتر از بيماران با هموگلوبين گليكوزيله طبيعي بود (0.001 P). همچنين ميانگين نمره پيروي از درمان در بعد توانايي در مصرف‌كنندگان انسولين بيشتر از قرص بود (0.042=P) ولي در بعد تعهد در مصرف‌كنندگان قرص بيشتر از انسولين بود (0.023=P).ميانگين نمره كلي و نمره ابعاد مختلف پيروي از درمان در بيماراني كه هموگلوبين گليكوزيله غيرطبيعي داشتند به‌طور معني‌داري بيشتر از بيماران با هموگلوبين گليكوزيله طبيعي بود. نتيجه‌گيري: با توجه به متوسط بودن سطح پيروي از درمان، ارائه راه‌كارهايي در جهت بهبود ميزان پيروي از درمان و به‌ويژه در زمينه تلفيق درمان با زندگي و بهبود تمايل به مشاركت در درمان در اين بيماران ضروري به نظر مي رسد.