تدوين مدل تفكر طراحي در آموزش معماري بر اساس خرد و سبك‌‌هاي خلاقيت با نقش واسطه‌‌اي يادگيري خود راهبر

طراحي رويكردهاي نوين همواره مورد توجه برنامه‌‌ريزان آموزشي بوده و با توجه به جايگاه شناخت در آموزش معماري، رويكرد تفكر طراحي و متغيرهاي مرتبط با آن از اهميت زيادي برخوردار است. هدف پژوهش حاضر تدوين مدل ساختاري تفكر طراحي بر اساس خرد و سبك‌‌هاي خلاقيت با ميانجي‌‌‌‌‌‌‌‌گري يادگيري خود راهبر در دانشجويان بود. از اين‌‌رو فرضيه اصلي پژوهش مطرح مي‌‌دارد كه مدل پيشنهادي با داده‌‌هاي پژوهش، از برازش مطلوبي برخوردار است. جامعه‌ي آماري اين پژوهش شامل كليه‌‌ي دانشجويان معماري دانشگاه فني و حرفه‌‌اي دختران همدان به تعداد 600 نفر بود كه در سال تحصيلي1401-1400 مشغول به تحصيل بودند. روش نمونه‎گيري، به شيوه در دسترس به تعداد 255 نفر انتخاب شد. از پرسش‌نامه‌‌هاي مقياس سه بعدي خرد آردلت، سبك‌‌هاي خلاقيت كرتون، تفكر طراحي دوسي و سنجش خودراهبري يادگيري فيشر جهت گردآوري اطلاعات و از مدل‌يابي معادلات ساختاري براي تحليل داده‌ها استفاده شد. نتايج بخش ساختاري نشان داد كه اثر مستقيم خرد بر يادگيري خودراهبر و تفكر طراحي مثبت و معنادار است. اثر مستقيم سبك نوگرا بر يادگيري خودراهبر و تفكر طراحي نيز مثبت و معنادار است. اثر مستقيم سبك نوگريز بر يادگيري خودراهبر منفي و معنادار بوده، ولي بر تفكر طراحي معنادار نيست. اثر مستقيم يادگيري خودراهبر بر تفكر طراحي نيز مثبت و معنادار است. بررسي نقش ميانجي يادگيري خودراهبر نشان داد كه يادگيري خودراهبر نقش واسطه‌‌اي معناداري در ارتباط بين خرد و سبك‌‌هاي خلاقيت با تفكر طراحي دارد. از اين‌‌رو، با تدوين برنامه‌هاي آموزشي مناسب و مرتبط با متغيرهاي پژوهشي مي‌‌توان به ارتقاي تفكر طراحي در دانشجويان كمك كرد.