مدل‌يابي اعتياد به بازي‌هاي آنلاين بر اساس مهارت‌هاي ارتباطي و احساس تنهايي با ميانجي‌گري سازگاري در ميان نوجوانان در دوران همه‌گيري كوويد-19

بازي‌هاي آنلاين يكي از انواع بازي‌هاي رايانه‌اي و هوشمند است كه با توجه به افزايش آشنايي قشر جوان با اينترنت، همچنين دسترسي به گوشي و تبلت‌هاي هوشمند فراگير شده است. اعتياد به بازي‌هاي آنلاين به عنوان رفتاري وسواسي، از لحاظ جسماني و رواني مخرب در نظر گرفته شده است. مطالعه حاضر با هدف مدل‌يابي اعتياد به بازي‌هاي آنلاين بر اساس مهارت‌هاي ارتباطي و احساس تنهايي با نقش ميانجي سازگاري در ميان نوجوانان در دوران همه‌گيري كوويد-19 انجام شده است. طرح پژوهش حاضر از نوع مدل‌يابي معادلات ساختاري است. جامعه آماري پژوهش حاضر را كليه دانش‌آموزان 12 تا 18 ساله شهر تهران بودند. با استفاده از روش نمونه‌گيري چندمرحله‌اي انتخاب و به پرسشنامه‌هاي مهارت‌هاي ارتباطي كروكوت، احساس تنهايي راسل و همكاران، پرسشنامه اعتياد به بازي‌هاي آنلاين وانگ و چانگ و سازگاري سينها و سينگ پاسخ دادند. داده‌هاي جمع‌آوري‌شده با استفاده از ضريب همبستگي و مدل‌يابي معادلات ساختاري مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. نتايج حاصل از ضريب همبستگي پيرسون نشان داد كه بين مهارت‌هاي ارتباطي و سازگاري با اعتياد به بازي‌هاي آنلاين رابطه منفي و معني‌داري وجود دارد (0/001≥P). همچنين بين احساس تنهايي با اعتياد به بازي‌هاي آنلاين رابطه مثبت و معني‌داري وجود دارد (0/001≥P). نتايج حاصل از مدل‌يابي معادله ساختاري نشان داد كه 25 درصد از واريانس سازگاري توسط مهارت‌هاي ارتباطي و احساس تنهايي و 32 درصد از واريانس اعتياد به بازي‌هاي آنلاين توسط مهارت‌هاي ارتباطي، احساس تنهايي و سازگاري تبيين مي‌شود. در مجموع، شناسايي متغيرهاي ايستا و پوياي مؤثر در بروز اعتياد به بازي‌هاي آنلاين به متخصصان كمك مي‌كند تا بر عوامل مذكور تمركز كنند و فعاليت‌هايشان را سازماندهي كنند كه اين امر منجر به ارائه خدمات مؤثرتر به مراجعان مي‌شود.