مطالعه كيفي راهبردهاي مقابله با بحران ميان‌سالي در ميان‌سالان شهر تهران

ميان سالي يكي از دوره‌ها يا مراحل زندگي است كه كمتر در پژوهش‌هاي روان‌شناختي به آن پرداخته ‌شده است. يكي از مسائل مهم در دوره ميان سالي بحران ميان سالي است. مطالعه حاضر به‌منظور شناخت بحران ميان سالي در ميان نمونه‌اي از ميان سالان شهر تهران انجام ‌شده است. در اين پژوهش از روش‌شناسي كيفي و روش نظريه زمينه‌اي براي مطالعه بحران ميان سالي استفاده‌ شده است. براي انتخاب مشاركت‌كنندگان از روش نمونه‌گيري هدفمند و نظري استفاده‌ شده است. در نهايت بعد از اشباع داده‌ها 17 نفر ميانسال به‌عنوان نمونه مطالعه انتخاب شدند. اطلاعات از ميان سالان با استفاده از مصاحبه نيمه ساختاريافته جمع‌آوري ‌شده است. به‌منظور تجربه و تحليل يافته‌ها از فن كدگذاري سه مرحله‌اي باز، محوري و گزينشي استفاده شد. 25 مقوله اصلي در زمينه بحران ميان سالي با توجه به مدل پژوهش شناسايي شد. يافته‌ها نشان داد محور مركزي بحران ميان سالي بحران‌هاي موضوع محور ميان سالي است، به اين معنا كه افراد ميان سال با توجه به موضوع‌هاي مختلف ممكن است دچار بحران شوند. اگر آنان زندگي‌شان در زمينه‌هاي مورد انتظار با دستاورد همراه نباشد دچار بحران مي‌شوند. افراد ميان سال در برابر بحران‌ها راهبرهاي فعالانه‌اي را برگزيده بودند. تلاش براي جبران ناكامي‌ها، احساس مسئوليت در برابر ديگران، كاستن از ميزان روابط و عمق بخشيدن به روابط و تلاش براي حفظ ظاهر فيزيكي از مهم‌ترين راهبردهاي آنان براي مواجه با بحران‌ ميان سالي است. در نهايت پيشنهاد مي شود متخصصان سلامت روان از يافته‌هاي اين پژوهش در جهت ارتقاء سلامت روان ميان سالان استفاده كنند.