مدل درگيري تحصيلي بر اساس سرمايه روان‌ شناختي با ميانجي ‌گري خود تعيين ‌گري

هدف پژوهش حاضر بررسي مدل درگيري تحصيلي بر اساس سرمايه روان‌شناختي با ميانجي‌گري خودتعيين‌گري بود. اين پژوهش از نظر هدف كاربردي و از نظر روش توصيفي از نوع همبستگي مي باشد. جامعه مورد مطالعه پژوهش را كليه دانش‌آموزان دختر پايه دوازدهم استان تهران در سال تحصيلي 99-1398 تشكيل مي‌دهند. نمونه پژوهش 305 نفر از دانش‌آموزان دختر پايه دوازدهم شهرستان رباط كريم و پرند بود كه به روش نمونه‌گيري چند مرحله‌اي انتخاب شدند. دانش‌آموزان به پرسشنامه‌هاي درگيري تحصيلي (ريو، 2013)، سرمايه روان‌شناختي  و خودتعيين‌گري پاسخ دادند. پس از جمع‌آوري داده‌ها، تحليل داده‌ها با نرم‌افزار Spss-24 و Amos-21  و با روش آماري ضريب همبستگي پيرسون و معادلات ساختاري انجام گرفت. نتايج نشان داد كه نقش ميانجي‌گر خودتعيين‌گري در ارتباط بين سرمايه روان‌شناختي با درگيري تحصيلي، مثبت و معنادار است و الگوي پيشنهادي 33 درصد از واريانس درگيري تحصيلي دانش‌آموزان را تبيين مي‌كند. بر پايه يافته‌هاي پژوهش مشخص شد تأثير سرمايه روان‌شناختي بيش از آن‌كه مستقيم باشد غيرمستقيم و از طريق خودتعيين‌گري است. در نتيجه با افزايش سرمايه روان‌شناختي، خودتعيين‌گري و درگيري تحصيلي دانش‌آموزان افزايش مي‌يابد.