مقايسه اثربخشي درمان فعال‌ سازي رفتاري و درمان فراشناختي بر فرسودگي شغلي كاركنان پزشكي قانوني مشهد

هدف اين پژوهش مقايسه اثربخشي درمان فعال سازي رفتاري و درمان فراشناختي بر فرسودگي شغلي كاركنان پزشكي قانوني بود. طرح پژوهش نيمه آزمايشي از نوع پيش‌آزمون - پس‌آزمون با مرحله پيگيري دو ماهه و گروه گواه بين كاركنان پزشكي قانوني مشهد در سال 1399 انجام شد كه با روش نمونه گيري در دسترس پس از ارزيابي اوليه و احراز شرايط پژوهش، 45 نفر انتخاب و به صورت تصادفي در سه گروه (15نفر) جايگزين شدند. گروه اول درمان فعال سازي رفتاري و گروه دوم درمان فراشناختي را دريافت كردند؛ گروه سوم به عنوان گروه گواه در ليست انتظار قرار گرفتند. براي جمع آوري اطلاعات از پرسشنامه فرسودگي شغلي Maslach استفاده شد. جهت تحليل داده ها از شاخص هاي آمار توصيفي و استنباطي استفاده شد. در بُعد توصيفي، از شاخص هاي  ميانگين و انحراف معيار و در بُعد استنباطي از تحليل واريانس با اندازه گيري مكرر در نرم افزار SPSS ويراست 22 استفاده شد. يافته هاي پژوهش نشان داد كه هر يك از رويكردهاي درماني فعال سازي رفتاري و فراشناختي مي توانند بر فرسودگي شغلي مؤثر باشند. در ابعاد فرسودگي هيجاني و فقدان تحقق شخصي، درمان فراشناختي نتايج مطلوب تري از درمان فعال سازي رفتاري داشته است و در بُعد شخصيت زدايي تأثير دو روش درمان يكسان بود (0/05 p).