تلفيق فناوري در روش آموزش ايفاي نقش و تأثير آن بر درگيرسازي شناختي و خودكارآمدي تحصيلي دانش‌ آموزان ابتدايي

اين پژوهش با هدف بررسي تلفيق فناوري در روش ايفاي نقش و تأثير آن بر درگيرسازي شناختي و خودكارآمدي تحصيلي دانش‌آموزان ابتدايي در درس علوم تجربي انجام شد. روش پژوهش، آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه گواه و دوره پيگيري بود. جامعه آماري شامل كليه دانش‌آموزان پسر پايه ششم ابتدايي شهرستان ديواندره به تعداد 895 نفر بود كه از اين تعداد، 60 نفر به روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي انتخاب و به شكل انتساب تصادفي در سه گروه ايفاي نقش، تلفيق فناوري در ايفاي نقش و سخنراني قرار گرفتند. براي جمع‌آوري داده‌ها از پرسشنامه درگيرسازي Tinio (2009) و پرسشنامه خودكارآمدي تحصيلي Jinks and Morgan (1999) استفاده شد. تجزيه و تحليل داده‌ها با استفاده از شاخص آمار توصيفي و استنباطي انجام شد. يافته‌ها نشان داد كه تلفيق فناوري در روش ايفاي نقش بر درگيرسازي شناختي دانش‌آموزان بيشتر از روش ايفاي نقش و روش سخنراني است و تفاوت معني‌داري بين روش سخنراني و ايفاي نقش بر درگيرسازي شناختي وجود ندارد. همچنين، تأثير تلفيق فناوري در روش ايفاي نقش در مقايسه با روش سخنراني و تأثير روش ايفاي نقش در مقايسه با سخنراني بر خودكارآمدي تحصيلي دانش‌آموزان بيشتر است. در نتيجه معلمان با تلفيق فناوري (فيلم) در روش ايفاي نقش مي‌توانند فرصت‌هاي يادگيري براي دانش‌آموزان در درس علوم تجربي را ايجاد كنند كه علاوه بر درگيرسازي شناختي با محتواي درس، حس كفايت، صلاحيت و اعتقاد به توانايي يا به عبارتي خودكارآمدي تحصيلي را در آنها افزايش دهد.