موانع خانوادگي مشاركت كودكان و نوجوانان داراي اختلال طيف اوتيسم ايران در فعاليتهاي بدني

فعاليت ‌بدني براي ارتقاي سطح سلامت جسماني، ذهني و اجتماعي كودكان و نوجوانان داراي اختلال طيف اوتيسم ضروري است. عوامل بسياري در كمبود مشاركت اين افراد در فعاليتهاي بدني دخيل ‌ اند. هدف پژوهش حاضر بررسي موانع خانوادگي مشاركت كودكان و نوجوانان با اختلال طيف اوتيسم در  فعاليتهاي بدني است. مطالعۀ حاضر از نوع توصيفي و پس رويدادي- علي است. نمونۀ آماري، 370 نفر 8 تا 20 سال با اختلال طيف اوتيسم (هر دو جنس) از سراسر كشور بودند كه به‌ صورت نمونه ‌گيري خوشه ‌اي گزينش شدند. در اين پژوهش از پرسشنامۀ محقق‌ ساخته موانع مشاركت در فعاليتهاي بدني كودكان و نوجوانان با اختلال طيف اوتيسم (ضريب آلفاي كرونباخ 0/985) استفاده شده است. از آمار توصيفي و استنباطي در نرم ‌افزار SPSS23 و اسمارت PLS3 استفاده شده است. نتايج نشان داده كه موانع فعاليت ‌بدني كودكان و نوجوانان داراي اختلال طيف اوتيسم عوامل خانوادگي است. عبارت «والدين ترجيح مي ‌دهند تا فرزند به ‌جاي فعاليتهاي بدني بيشتر به تعهدات و تكاليف مدرسۀ خود بپردازد»، مهم‌ ترين مانع و گويۀ «فعاليت ‌بدني زمان زيادي را از فرزندم مي ‌گيرد تا بخواهد به ساير تعهدات خانوادگي و كارهاي روزمره بپردازد.» كم اهميت ‌ترين مانع گزارش شده است. با توجه به نقش مؤثر خانواده‌ ها در مشاركت فرزندان در فعاليتهاي بدني، پيشنهاد مي ‌كنيم كه به ‌منظور ارتقاي سطح فعاليت‌ بدني كودكان و نوجوانان داراي اختلال طيف اوتيسم، به موانع خانوادگي توجه و راهكارهايي براي غلبه بر آنها ارائه شود.