بررسي تطبيقي رويكرد تفسيري سلفيه با تأكيد بر آيات رؤيت حق‌تعالي

سلفيه از فرقه‌هاي تازه‌اي است كه خود را تابع سلف صالح مي‌دانند و اهتمام بر احياي سنت و شيوه‌ سلف صالح و تبعيت از پيامبراسلام(ص)، صحابه و تابعين دارند. جريان سلفيه به گمان خود تهذيب‌گرايي و اصلاح‌طلبي عقيدتي را در سرلوحه‌ تفسير و عقايد خود قرار داده‌است. زدودن پيرايه‌ها و تعقيدات عقل‌گرايانه از ساحت نصوص ديني را رسالت خود دانسته‌است و بر ظاهر‌گروي و فهم بسيط قرآن و سنت مبتني بر آراي سلف صالح و بدون لحاظ نمودن منطق و اصول تفهّم صحيح تأكيد دارند. ناهماهنگي تفسيري مفسران جريان سلفيه، مانند ابن‌تيميه، ابن‌كثير و آلوسي در طيف وسيعي، نشانه‌ تزلزل ساختار عقيدتي اين جريان است. براي تبيين و روشن ساختن خطاي آراي تفسيري آن‌ها، پرداختن به رويكرد تفسيري سلفيه ضرورت دارد. فهم روش‌هاي تفسيري و انتخاب روش‌هاي صحيح و چگونگي استفاده از احاديث به شيوه‌ درست از اهداف مهم اين پژوهش مي‌باشد. از مهم‌ترين يافته‌هاي اين تحقيق آن است كه سلفيه در تفسير آيات قرآن و از جمله آيات رؤيت خداوند، خود را پايبند به اقوال صحابه و تابعين مي‌دانند. از نظرآن‌ها، عقل جايگاهي ندارد و براي آن حجيتي قائل نيستند. سلفي‌ها پيوسته به ظاهر آيات تمسك مي‌كنند كه ساختار تفسيري آن‌ها احاديث است. ظاهرگرايي و جمود آن‌ها بر ظاهر قرآن، از اصلي‌ترين عوامل نقصان روش آنان است. اين مقاله با روش توصيفي‌‌ـ تحليلي و استناد به كتب معتبر تدوين شده‌است، تا به‌تفصيل به بيان دلايل و نقد آن از درون آيات قرآن و روايات بپردازد.