تجربه استفاده از جيگسا به عنوان يك روش آموزشي نوين در دندانپزشكي

مقدمه: با توجه به اينكه بعد از اين تكيه بر روش‌هاي آموزشي مرسوم كفايت نمي‌كند، سيستم‌هاي آموزشي سعي كرده‌اند از روش‌هاي نوين و فعال يادگيري در برنامه درسي خود استفاده كنند. اين مطالعه با هدف مقايسه اثربخشي روش جيگسا در مقابل يادگيري مبتني بر سخنراني در دانشجويان دندانپزشكي در مقطع دندانپزشكي عمومي انجام شد.مواد و روش ها: در مجموع 31 دانشجوي دانشكده دندانپزشكي دانشگاه رفسنجان، ايران براي اين مطالعه انتخاب شدند. دانشجويان همگي واحد درسي بيماريهاي دهان و بحث ضايعات پيگمانته دهان را برداشته بودند. شركت كنندگان به صورت تصادفي به دو گروه تقسيم شدند. هر گروه به يك روش آموزشي تدريس شدند. يك گروه بر اساس روش جيگسا (مداخله) و گروه ديگر براساس روش سخنراني(كنترل). آزمون هاي قبل و بعد از مداخله براي ارزيابي دانشجويان انجام شد. سه ماه بعد از آموزش، همه دانشجويان در آزمون نهايي شركت كردند و نتايج آزمون آنها ثبت و مقايسه شد. نمره كامل آزمون 20 بود. براي تجزيه و تحليل آزمون از تست تي مستقل و زوجي استفاده شد. 0.05 P از نظر آماري معني دار در نظر گرفته شد.  يافته ها: ميانگين نمره قبل از مداخله گروه آزمايش و كنترل به ترتيب 1.16±6.50 و و 1.78±5.80 بود (0.210=P). نمرات پس از مداخله در گروه جيگسا 3.24±9.06 و در گروه سخنراني 2.71±9.73 بود (0.538=P) . با توجه به تفاوت معني دارميانگين نمره قبل و بعد از مداخله و سه ماه بعد، در طول زمان ارزيابي  در هر دو گروه سخنراني و جيگسا ، دانش فراگيران از درس ضايعات پيگمانته دهان بهبود يافت (0/001≥ pبراي همه). اما آزمون تي مستقل نشان داد در دو گروه ميانگين نمرات و يا ميانگين افزايش نمرات در هر بازه زماني افزايش معني داري نداشتند (0.05 p).  نتيجه گيري: پس از يك ارزيابي كوتاه مدت و بلند مدت، استفاده از روش جيگسا براي آموزش دانشجويان دندانپزشكي در مورد مبحث ضايعات پيگمانته دهان، نتايج قابل مقايسه با روش سنتي يادگيري مبتني بر سخنراني را به همراه داشت.