تبيين اهميت جايگاه «آگاهي» در فلسفه‌ي تربيت معلم (دانش ‌آموز بودن چه كيفيتي دارد)؟

نوع نگرش معلم به دانش‌آموز ركن ركيني در تعليم و تربيت است كه در طول مدت تدريس، چون نقشه‌ي راه اوست. يكي از وظايف فلسفه‌ي تربيت معلم ارائه‌ي ديدگاهي صحيح نسبت به دانش‌آموز است. هدف از تأليف اين مقاله كه به روش توصيفي-تحليلي به نگارش درآمده، تبيين اهميت جايگاه «آگاهي» در فلسفه‌ي تربيت معلم است. يافته‌هاي پژوهش اجمالاً حاكي از آن است كه معلم به لحاظ فلسفي هيچ راهي ندارد براي اثبات اينكه آيا دانش‌آموز وي ذهن دارد يا خير، اما شهودي قوي در ما وجود دارد كه ديگر انسان‌ها ازجمله دانش‌آموزان نيز مانند ما داراي ذهن هستند. بنابراين، معلم بايد از منظر عاطفي با دانش‌آموز همدلي كند و خود را به جاي او قرار دهد. با چنين فرض و نگرشي است كه راه نه براي آموزش صرف، بلكه براي تربيت انساني فراهم مي‌شود. بي‌ترديد، چنين نگرشي نتايج بسيار مهمي در برنامه‌ي درسي، روش تدريس، نحوه‌ي ارزشيابي و ... دارد كه براي آشنايان با مكاتب تربيتي بي ‌نياز از ذكر است.