مقايسۀ ديدگاه نويسندگان زن معاصر در ارتباط با نقش و جايگاه اجتماعي زنان روزگار ما

زمينه و هدف: زنان در طول دوره هاي مختلف ادبيات داستاني جايگاه برجسته اي در آثار نويسندگان داشته و قبل از ورود نويسندگان زن به اين نوع ادبي، مسائل و عواطف زنانه با ديدگاه مردانه در داستانها مجال بروز مييافت؛ اما از دهۀ چهل به بعد زنان با ورود به حوزۀ داستان‌نويسي، جرئت پرداختن به موضوع زن را يافتند و شناساندن جايگاه اجتماعي زن به يكي از مفاهيم اصلي ادبيات داستاني زنانه مبدل شد. شهرنوش پارسي‌پور، منيرو رواني‌پور، غزاله عليزاده و گلي ترقي از جمله نويسندگان ادبيات داستاني زنانه محسوب ميشوند كه هر يك از منظري خاص به زن و جايگاه اجتماعي او در جامعه پرداخته اند. در آثار نويسندگان مزبور، زن نقشهاي گوناگوني در جامعه ميپذيرد. گاهي حالت منفعلانه در پيش گرفته و در برابر جبر مشكلات سر خم ميكند و گاهي در صدد دستيابي به تعالي و كمال، از موانع و مشكلات جامعه عبور ميكند. روش مطالعه: روش گردآوري اطلاعات مقالۀ حاضر، مطالعۀ كتابخانه اي و استفاده از ابزار فيش‌برداري بوده و شيوۀ نگارش و پرداختن اطلاعات توصيفي-تحليلي است. جامعۀ آماري شامل رمان اهل غرق اثر منيرو رواني‌پور، رمان‌ طوبا و معناي شب، و زنان بدون مردان نوشتۀ شهرنوش پارسي‌پور، خانۀ ادريسيها نوشتۀ غزاله عليزاده و رمانهاي اتفاق و آخرين روز نوشتۀ گلي ترقي ميباشد. يافته ها: از مضامين مهم در رابطه با زن و نقش اجتماعي او در داستانها، مسائلي چون مردسالاري، روزمرگي، عشق و احساسات زنانه، و تلاش براي هويت‌يابي است. هر يك از اين مسائل آبشخور و عوامل شكلگيري و چگونگي جريان زندگي زنان است. نتيجه گيري: ديدگاه نويسندگان زن معاصر در رابطه با نقش و جايگاه زنان در جامعه بيانگر آن است كه با وجود تفاوتهاي آشكار، اشتراكات عمده اي در نوع نگرش آنها به اين موضوع وجود دارد. اين امر علاوه بر جنسيت آنها، از عواملي مانند شرايط محيطي و جغرافيايي، سطح دانش، سنتها و باورها، و نظام حاكم بر جامعه نشئت گرفته و تأثير بسزايي در خلق شخصيتهاي زن توسط نويسندگان داشته است.