تحليل فرزندنامه سرايي بر اساس نظريۀ اخلاق غمخواري نل نادينگز

زمينه و هدف: نل نادينگز، فيلسوف تعليم و تربيت امريكايي، محور تربيت اخلاقي را انسان ميداند و اعتقاد دارد كه شخص در غمخواري در حالتي از رنج و اضطراب قرار ميگيرد؛ اين حالت او را بيدار ميسازد تا از خود فراتر برود؛ بر اثر همين بيداري است كه نيازهاي ديگران را مانند نيازهاي خود ميداند و در جهت رفع آن كوشش ميكند تا جايي كه نياز ديگري را بر خود فرض ميداند. شاعران منظومه هاي غنايي، سخنان حكمت‌آميز خود را به شكل اندرز به فرزند، كه غالباً كوتاه و موجز ولي داراي مفاهيم اخلاقي والايي بودند، در متن منظومه هاي عاشقانه ارائه ميكردند. اصليترين علت و انگيزۀ سرودن فرزندنامۀ اندرزي در منظومۀ عاشقانه، نتيجه گيري از داستانها و تنبه و عبرت است. هم از ديد نل نادينگز و هم در فرزندنامه ها بر روابط انساني تأكيد شده است؛ زيرا اخلاق در ارتباط باديگران ساخته ميشود و معنا پيدا ميكند. هدف اين پژوهش تحليل فرزندنامه سرايي بر اساس نظريۀ اخلاق غمخواري نل نادينگز است. روش مطالعه: مقالۀ حاضر به روش توصيفي و مبتني بر تحليل محتوا و روش گردآوري اطلاعات و اسناد كتابخانه اي انجام شده است. ابزار گردآوري داده ها فيشبرداري است كه به سنجش فيشبرداري ميپردازد. يافته ها: برخي ابيات فرزندنامه هاي منظومه هاي غنايي با مصاديق و مباني نظري و مفاهيم اخلاق مراقبت و غمخواري و نظريه هاي تربيتي از ديدگاه نظريۀ غمخواري نادينگز مطابقت دارد. فرزندنامه ها، نامه هاي خصوصي در بطن متن منظومه هاي غنايي هستند كه در عين پيوستگي با متن، معناي مستقلي دارند. اين فرزندنامه ها جاي خاصي در متن منظومۀ غنايي ندارند، گاهي در بخش آغازين و گاهي در ختام اشعار آمده اند. نتيجه گيري: دلمشغولي عاطفي براي ديگران و غمخواري براي عامۀ مردم در فرزندنامه ها نمود گسترده اي دارد. توجه به ارزشهاي انساني از اهمّ رويكرد شاعران در اخلاق ارتباطي است.