بررسي پوسته شدگي بتن خودتراكم حاوي تركيب هاي پوزولاني

پوزولان‌ها، مواد آلومينو-سيليكاتي هستند كه جايگزيني بخشي از سيمان با آن‌ها، به بهبود خواص دوامي بتن كمك مي‌كند. همچنين، با توليد كمتر سيمان و كاهش توليد كربن‌دي‌اكسيد ناشي از آن، به محيط زيست و توسعه پايدار كمك مي‌كنند. يكي از كاربردهاي پوزولان‌ها در بتن خودتراكم است، بتني كه به دليل ويژگي‌هايش مورد اقبال واقع شده است. از طرفي يكي از موضوعات دوامي، ميزان مقاومت بتن در چرخه‌هاي ذوب و انجماد در مجاورت نمك يا همان پوسته‌شدگي است كه با تخريب سطح، دوام بتن را تحت الشعاع قرار مي‌دهد. در برخي تحقيقات پيشين، استفاده از تركيبات دوگانه (يك نوع پوزولان در كنار سيمان) و سه‌گانه (دو نوع پوزولان در كنار سيمان)، علي‌رغم بهبود عملكرد دوامي بتن، مقاومت در برابر پوسته‌شدگي را كاهش داده است. از طرفي تحقيقات درباره پوسته‌شدگي تركيبات سه‌گانه و چهارگانه (سه نوع پوزولان در كنار سيمان) بسيار محدود بوده است. بدين سبب هدف از اين تحقيق، مطالعه و مقايسه تاثير تركيبات دوگانه، سه‌گانه و چهارگانه بر پوسته‌شدگي بتن خودتراكم، بوده است. بدين منظور از درصدهاي 0، 10 و 20 از دو پوزولان تراس و پوميس در كنار 10% ميكروسيليس در 9 طرح‌ هوازايي نشده و 2 طرح 3% هوازايي شده استفاده شد. نتايج نشان داد كه يك تركيب سه‌گانه، بهترين مقاومت پوسته‌شدگي را در بين تركيبات بدون هوازايي كسب كرد. همچنين بين تركيبات هوازايي نشده، طرح‌هاي حاوي تركيبات دوگانه و سه‌گانه بر خلاف تركيبات چهارگانه، مقاومت مناسبي در برابر پوسته‌شدگي داشتند. ضمنا هوازايي مقدار پوسته‌شدگي تركيبات پوزولاني را كاهش محسوسي داد.