بررسي رفتار اتصال ورق FRPو مهارهاي FRP بادبزني

تقويت سازه‌هاي بتن آرمه با استفاده از كامپوزيت‌هاي FRP مكانيزم‌هاي گسيختگي متنوعي را منجر مي‌شود. متداول‌ترين مود شكست نمونه‌هاي تقويت شده، جدا شدگي زود هنگام ورق FRP پيش از استحصال حداكثر ظرفيت كششي آن مي‌باشد. يكي از روش‌هاي مؤثر در به تأخير انداختن يا حذف جدا شدگي ورق‌هاي تقويتي استفاده از مهار‌هاي FRP مي‌باشد. در اين مطالعه رفتار اتصال، پس از جدا شدگي ورق از سطح بتن و عملكرد مهار پس از جدا شدگي مورد بررسي قرار مي‌گيرد. در محدوده‌ي تحقيق، عمق قرارگيري مهار، نسبت سطح مقطع مهار به سطح مقطع ورق تقويتي و طول اتصال ورق FRP بر روي مهارهاي مستقيم بررسي شد. بر اساس نتايج حاصل از آزمايش برش مستقيم، افزايش طول قسمت باد بزني مهارهاي FRP مقاومت اتصال را افزايش مي‌دهد. با اين حال افزايش طول قسمت بادبزني تا 90 ميلي متر، توانايي حذف جدا شدگي ورق تقويتي از مهار FRP را ندارد. در ادامه‌ي تحقيق، طول باد بزني 150 ميلي متر مورد بررسي قرار گرفت. نتايج نشان مي‌دهد، در اين نمونه مقاومت اتصال تقريباً به مقاومت نهايي كششي كامپوزيت FRP رسيده و به طور متوسط افزايش 92 درصدي در مقاومت اتصال نسبت به نمونه‌هايي با طول بادبزني 60 ميلي متر اتفاق مي‌افتد. مود شكست اين نمونه‌ها جدا شدگي ناگهاني در اتصال، به همراه آسيب جزئي به ورق تقويتي در ناحيه‌ي اتصال مهار به ورق است. افزايش مقاومت اتصال با افزايش طول قسمت باد بزني مهار را مي‌توان ناشي از افزايش سطح اتصال بين ورق تقويتي و مهار باد بزني و انتقال تنش در سطحي بيش‌تر دانست.