ارائه سياست‌هاي بهره‌برداري از روش‌هاي اكتساب فناوري‌ در صنايع دفاعي جمهوري اسلامي ايران با استفاده از تحليل توانمندي – امكان‌پذيري

زمينه و هدف: براي اكتساب فناوري، روش هاي متعددي وجود داشته كه هر كدام مزايا و معايب ويژه به خود را دارد؛ پس روش‌هاي اكتساب قابل اجرا بايد شناسايي شوند. هدف از اين مطالعه، تبيين سياست هاي بهره برداري از روش هاي مختلف اكتساب فناوري توسط صنايع دفاعي جمهوري اسلامي ايران و در نتيجه شناسايي مهمترين روش هاي اكتساب قابل اجرا است.روش‌شناسي: اين پژوهش از نظر هدف، كاربردي، از نظر روش توصيفي و از نظر رويكرد، آميخته كيفي – كمي است. در اين پژوهش از روش مطالعات كتابخانه اي و مصاحبه با خبرگان و كارشناسان براي گردآوري داده‌ها استفاده شد. ابتدا كليه روش هاي ممكن براي اكتساب فناوري از طريق مرور ادبيات شناسايي و سپس با استفاده از نظرات 25 نفر از خبرگان حوزه مديريت دفاعي، غربال و نهايي شدند. در ادامه بر اساس روش طبقاتي تصادفي، 96 نفر به عنوان حجم نمونه تعيين شد. با استفاده از روش شناسي مورد استفاده در ماتريس اهميت - عملكرد، نظرات خبرگان تلفيق شد. سپس قابليت اجرايي هر روش احصاء و نتايج در ماتريس توانمندي – امكان پذيري منعكس شدند.يافته‌ها: بر اساس جايابي روش هاي اكتساب در ماتريس توانمندي– امكان‌پذيري، روش هاي كليدي اكتساب فناوري با قابليت اجرايي بالا در صنايع دفاعي كشور به ترتيب شامل: تحقيق و توسعه داخلي، آموزش و تحصيل، جذب كاركنان كليدي، مهندسي معكوس، تحقيق و توسعه مشترك، خريد، قرارداد تحقيق و توسعه، سرمايه گذاري مشترك، پيمانكاري، ادغام، تملك شركت، ليسانس و تملك سهام مي شود. براي ساير روش ها نيز سه سياست بهبود توانمندي، ذخيره راهبردي و صرف نظر پيشنهاد شد.نتيجه‌گيري: هم ماتريس تحليلي ارائه شده و هم سياست هاي تبيين شده براي بهره برداري از هر روش اكتساب مي تواند جهت برنامه ريزي ارتقاء قابليت هاي اكتساب و انتقال فناوري در صنايع دفاعي كشور مورد استفاده قرار گيرد.