بررسي تأثير شوري در برنامه‌ريزي آبياري گندم با استفاده از شاخص‌هاي CWSI و WDI (مطالعه موردي ايرانشهر)

وجود املاح در آب آبياري و تبخير-تعرق زياد در شرايط اقليمي سيستان و بلوچستان باعث تجمع نمك در خاك و در نتيجه افزايش نيروي اسمزي خاك مي‌شود. يكي از راه‌هاي برنامه‌ريزي آبياري گياهان زراعي استفاده از شاخص‌هاي تنش آبي گياه (CWSI) ايدسو و شاخص كمبود آب (WDI) موران مي‌باشد. به‌منظور بررسي تأثير شوري بر شاخص‌هاي CWSI و WDI و در نتيجه برنامه‌ريزي آبياري گياه گندم، آزمايشي با 3 تيمار شوري آب آبياري در منطقه ايرانشهر استان سيستان و بلوچستان در سال زراعي 98-99 انجام شد. آزمايش در قالب طرح بلوك‌هاي كامل تصادفي با 4 تكرار و تيمارهاي (1) آبياري با شوري 0.7، (2) آبياري با شوري 2.5 و (3) آبياري با شوري 5.2 دسي‌زيمنس بر متر اجرا شد. نتايج نشان داد كه آبياري با شوري 0.7 و 2.5 دسي‌زيمنس‌برمتر اختلاف معني‌داري از نظر عملكرد و كارايي مصرف آب گندم نداشتند اما كاربرد آب با شوري 5.2 دسي زيمنس بر متر باعث كاهش معني‌دار عملكرد و كارايي مصرف آب در سطح 1% شد. از طرفي شوري آب آبياري باعث بالا رفتن خط مبناي بالايي در نمودار ايدسو و ضلع بالاي ذوزنقه پيشنهادي موران گرديد، اما تأثيري بر خط مبناي پايين (حد تعرق گياه در شرايط استاندارد) نداشت. در نتيجه با توجه به تعريف شاخص‌هاي CWSI و WDI، اين دو شاخص به‌ترتيب 19 و 22 درصد نسبت به تيمار شاهد كاهش پيدا كردند. ميانگين شاخص‌هاي CWSI و WDI بهينه در تيمار اول (غيرشور) به‌ترتيب 0.39 و 0.38 و در تيمار خيلي شور به‌ترتيب 0.33 و 0.32 بدست آمد. نتايج نشان داد كه با افزايش شوري آب آبياري دور آبياري كاهش مي‌يابد.