مديريت تهديدات ريزپرنده‌ها در محيط عملياتي آينده

پيشرفت روزافزون فناوري ‎هاي نظامي، به‌ ويژه تهديد‎هاي هوايي آينده ازجمله پرنده‎هاي بدون سرنشين، لزوم توجه علمي و دقيق به مقوله‌ مديريت تهديدات را اجتناب‌ناپذير مي‌كند. اصلي‎ترين جنبه‌ محيط‌ هاي عملياتي آينده مباحث شناخت محيط، آينده‌ پژوهي و پيش‎بيني ضرورت‎هاي مديريت تهديد‎ها است. زمينه و هدف: هدف پژوهش حاضر چگونگي مديريت تهديدهاي ريزپرنده‌ها در محيط عملياتي آينده است.  روش: اين پژوهش از نوع كاربردي است كه از روش‎ كتابخانه‎اي (مطالعه اسناد و مدارك با ابزار فيش­برداري) و روش ميداني (با ابزار مصاحبه) براي گردآوري داده‎ها و از نمونه‎گيري هدفمند قضاوتي براي انتخاب حجم نمونه استفاده‌ شده است. براي تعيين اولويت اقدامات لازم و براي مديريت تهديد‎هاي ريزپرنده‌ها در زمان صلح و زمان بحران و جنگ، در محيط عملياتي آينده از روش AHP بهره جسته شد. نتايج: نتايج حاصل از انجام تحقيق، نشان مي‎دهد كه متغير‌هاي اصلي تحقيق با ضريب هماهنگي كمتر از 0/1 در محيط عملياتي آينده تأثير گذارند. پيشنهاد تحقيق بر اساس نتايج آن چنين است كه مسئولان دفاع هوايي بر شناخت تهديدهاي ريزپرنده‌ها و نيز لزوم تحول در نحوه‌ مديريت تهديد‎ها در محيط عملياتي آينده، در زمان صلح و جنگ، توجه كنند و با اولويت اتخاذ استراتژي‎ دفاعي مناسب شامل: اقدامات پيشگيرانه و واكنشي با ارتقاء قابليت‎هاي كشف تهديدهاي ريزپرنده‌ها و ‌به‌كارگيري فناوري‌هاي نوين و متناسب در سامانه‎هاي سلاح پدافند هوايي تاكيد و اهتمام بيشتري داشته باشند.