تحليل تطبيقي اثرات پوشش گياهي بر ميزان انرژي حرارتي و دماي مناطق شهري (مطالعه موردي: شهرساري)

شهر ساري به عنوان يكي از شهرهاي پرجمعيت ايران با رشد‌ فزاينده شهرنشيني روبه‌رو است كه منجر به ايجاد دگرگوني‌هاي بسياري در اين شهر شده است. هدف تحقيق حاضر، تحليل تطبيقي اثرات پوشش گياهي بر افزايش انرژي حرارتي و افزايش دماي شهر ساري است. با توجه به اين كه تحقيق حاضر به تحليل تطبيقي اثرات پوشش گياهي بر افزايش انرژي حرارتي و افزايش دماي شهر ساري در سه مقطع زماني از1378 تا 1398 پرداخته است، مي‌توان گفت جامعه مورد بررسي در اين تحقيق وضعيت محلي (دما و پوشش گياهي) شهر ساري بوده است. همچنين داده‌هاي پژوهش حاضر در زمينه آلاينده‌هاي هوا مشتمل بر داده‌هاي لندست و سنتينل است. تجزيه و تحليل داده‌هاي پژوهش حاضر مبتني بر پردازش داده‌هاي ماهواره لندست و سنتينل و با استفاده از نرم‌افزارهاي ArcGIS و Terrset صورت گرفته است. نتايج پژوهش حاضر نشان داد كه در سه مقطع زماني فوق، دماي سطح زمين به موازات كاهش پوشش گياهي در شهر ساري افزايش يافته است و در سال 1378 با كمترين درجه سلسيوس از 19 تا 32 ، به ميزان 23 تا 41 درجه سلسيوس در سال 1398 رسيده است و با كاهش ميزان پوشش گياهي براساس ساخت و سازها و گسترش فيزيكي شهر، درجه حرارت به ميزان قابل توجه افزايش يافته است. نتايج محاسبه همبستگي بين حرارت سطح نواحي شهر ساري نشان مي‌دهد بين ميزان انرژي گرمايي سطح نواحي شهر ساري در سال1378 و 1398 به مقدار 0.47 همبستگي فضايي (نقطه به نقطه) وجود دارد، اين بدان معناست كه 0.053 از مساحت شهر ساري در طي دو دهه‌ اخير الگوي ميزان حرارت خود را تغيير داده است.