اصول و قواعد فقهي حاكم بر سبك ‌زندگي زنان كارمند براساس فقه‌تربيتي اماميه

سبك‌زندگي‌كارمندي به عنوان يك الگوي مهم مختصات رفتار انساني در حوزه كارمندي است. عامل اساسي و محكمي كه در امر سبك‌زندگي‌كارمندي بسيار موثر و راهگشا است، پس از مجموعه پارادايم‌ها و بنيادهاي فكري اسلامي؛ دستورات ديني، فقهي و نظام ترجيحات رفتاري مبتني بر قواعد فقهي است كه مهم‌ترين عامل ضمانت اجراي آن‌ها هستند. پژوهش حاضر، با رويكرد اكتشافي و با هدف كشف و شناسايي قواعد و اصول فقهي و الزامات فقهي مبتني بر آن‌ها و همچنين ارائه نمايي از وضع مطلوب و جهت‌گيري اسلامي انجام‌شده‌است. براي توصيف و تبيين كيفيت آرماني سبك‌زندگي كارمندان با تأكيد بر فقه‌تربيتي اماميه از روش تحقيق اسنادي و جامعه آماري متون اسلامي و فقهي و همچنين تكنيك تحليل مفهومي استفاده شده است. يافته‌هاي تحقيق در اين نوشتار حاكي از آن است كه مجموعه اقدامات زنان كارمند مسلمان در حوزه سبك‌زندگي مشتمل بر الزامات و اصول رفتاري در ارتباط با خود، خدا و ديگران در روابط شغلي و خانوادگي است. در اين بين، معرفت ديني و فقه‌تربيتي نيز، نقش گرانيگاه و تعيين كننده تجويزات تربيتي شرعي در تبيين اصول عامه و اختصاصي زنان كارمند را خواهند داشت.