ساليابي دو نمونه باستاني به روش ترمولومينسانس و تأثير ناحيه پلاتو در سن نمونه‌ ها

يكي از روش‌ هاي ساليابي آثار باستاني خصوصاً سفال، خشت، آجر و تمام اشيايي كه در دماي 450C پخته مي‌شوند، با هر رنگ و لعابي كه باشند استفاده از روش‌هاي ترمولومينسانس است. در اين روش اساس ساليابي پاسخ ترمولومينانس كاني‌هاي كوارتز و فلدسپار مي‌باشد. آخرين باري كه نمونه تا دماي 450C   گرما ديده است را زمان صفر نمونه در نظر گرفته و عمر نمونه ساخته شده از اين لحظه محاسبه مي‌شود. يكي از نمونه‌ها طبق ساليابي به روش راديوكربن داراي سن تقريبي 8000 سال و ديگري 2000 سال مي‌باشد كه هدف از انتخاب اين دو نمونه با عمرهاي متفاوت، تأثير ناحيه پلاتوي به‌دست آمده از منحني درخش نمونه‌ها در تخمين سن آن‌هاست. در هر دو نمونه ميزان دز جذب شده در نمونه پس از آخريش گرمايش نمونه محاسبه شده و سپس با ميزان دز سالانه نمونه در منطقه مقايسه شد و از ناحيه پلاتو جهت تعيين بازه دمايي مناسب منحني ترمولومينسانس جهت تعيين ميزان دز جذ شده استفاده شده است. با توجه به ناحيه پلاتو بازه دمايي مناسب براي دو نمونه كاملاً متفاوت مي‌باشد و نمونه‌اي كه داراي عمر طولاني‌تري بوده است محدوده دمايي پايدارش در دماهاي بالاتري نسبت به نمونه با عمر كمتر مي‌باشد. در اين مقاله ناحيه پلاتو براي نمونه با سن 9303 از دماي 388C و براي نمونه با سن 2295 از دماي  341C آغاز شده است كه نشان دهنده ارتباط بين سن نمونه و ناحيه پلاتو مي‌باشد.