مقايسه اثر پرتو گاما و باريكه الكترون بر صافي‌هاي دياليز پلي‌كربناتي به منظور بررسي امكان سترون‌سازي پرتوي آن‌ها

سترون‌سازي صافي‌هاي دياليز معمولاً از طريق روش‌هاي غير پرتوي انجام مي‌شود. از آنجا كه اين صافي‌ها در مقياس بالا مورد استفاده قرار مي‌گيرند، سترون‌سازي آن‌ها به روش پرتوي به لحاظ بالا بودن سرعت فرآيند و اطمينان از عدم آلودگي، اهميت زيادي پيدا مي‌كند. يكي از مواردي كه ضروري است پيش از سترون‌سازي پرتوي اين صافي‌ها لحاظ گردد، شناخت اثر پرتو بر پلي‌كربنات مورد استفاده در ساخت بدنه آن‌ها است. از اين نظر در اين پژوهش تأثير دو منبع تابش گاما (Co60) و باريكه الكترون در محدوده دز سترون‌سازي (15، 25 و 37 كيلوگري) بر خواص فيزيكي- شيميايي و مكانيكي پلي‌كربنات مورد بررسي قرار گرفته است. نتايج آزمون‌هاي FTIR، XRD و كشش براي هر دو نوع منبع تابش تقريباً مشابه بود و نشان داد كه در اين محدوده دز، تغييرات قابل ملاحظه‌اي در ساختار شيميايي و خواص مكانيكي پلي‌كربنات ايجاد نمي‌شود. نتايج حاصل از طيف Vis-UV نشان داد كه جذب در نمونه‌هاي پرتودهي شده با هر دو منبع تابش در طول ‌موج‌هاي بالاتر اتفاق مي‌افتد، در حالي كه مقدار جذب در ناحيه مذكور براي نمونه‌هاي پرتوديده با الكترون كم‌تر است. هم‌چنين بر اساس نتايج آزمون رنگ‌سنجي، نمونه‌هاي تابش ديده با باريكه الكترون، شاخص زردي كم‌تري نسبت به نمونه‌هاي پرتودهي شده با اشعه گاما داشته و اين مقدار ناچيز تغيير رنگ نيز با قرار گرفتن نمونه‌ها در محيط به مرور زمان كاهش مي‌يابد. لذا براساس نتايج حاصل، روش سترون‌سازي صافي‌هاي دياليز با استفاده از باريكه الكترون مي‌تواند به عنوان يك روش مناسب مورد توجه قرار گيرد.