بررسي و تحليل «ماهيت جنسيّتي» در ضرب‌المثل‌هاي فارسي با تأكيد بر رويكرد فمينيسم اگزيستانسياليست

«جنسيت» به‌عنوان يكي از مهم‌ترين دوگانه‌هاي موجود در نظام اجتماعي و ساختار فرهنگ عامّه، موضوع و مركز توجه جامعه‌شناسان و فرهنگ‌شناسان بوده است. فمينيسم به‌عنوان يكي از شاخه‌هاي جامعه‌شناسي، بيش از هر رويكرد ديگري به دوگانه «زن» و «مرد» و تأثير آن بر ساخت فرهنگي جوامع پرداخته است. فمينيست‌هاي اگزيستانسياليست معتقدند كه جهان‌بيني‌هاي مردانه از طريق ابزار فرهنگي و تشديد جامعه‌پذيري، به دنبال تحميل «ماهيت جنسيتي» بر زنان هستند. اين «ماهيت جنسيتي»، موجب مي‌شود تا جامعه، رفتارهايي قالبي و هنجارهايي ساختگي و خاص را بر زنان تكليف كند. ضرب‌المثل‌هاي فارسي به‌عنوان يك ابزار فرهنگي مؤثر و كاربردي در فرهنگ عامّه، به‌خوبي توانسته‌ است استانداردهاي جنسيتي را بازتاب دهد. با تأكيد بر نظريهٔ فمينيسم اگزيستانسياليت و با روش توصيف و تحليل كيفي ضرب‌المثل‌هاي موجود و شايع در زبان فارسي مي‌توان گفت كه فرهنگ عامّه توانسته است تقدم اصالت وجودي زنان را ناديده بگيرد. همچنين آزادي، گزينش و انتخاب زنان را كم و زياد كرده است و وضعيت‌هايي بنيادين و رفتارهايي قالبي و ثابت را براي كنترل آنان، اعمال كرده است. فرهنگ عامّه مي‌تواند مسئوليت‌پذيري و فعاليت اجتماعي زنان را از طريق ابزارهاي فرهنگي، محدود و وابستگي و حس تعلق‌پذيري را نيز بر آنان تحميل كند. فرهنگ عامّه، نظارت‌پذيري، كنترل و وابستگي عاطفي و اقتصادي زنان را تنظيم مي‌كند. در اين مقاله كوشش مي‌شود تا يافته‌هاي فوق، در ارتباط با موضوع «ماهيت جنسيتي»، مورد ارزيابي و تحليل قرار گيرد.