ارائه الگوي پارادايمي عوامل موثر بر خودشيفتگي برند در صنعت ورزش

پژوهش حاضر با هدف شناسايي عوامل موثر بر خودشيفتگي برند در صنعت ورزش ايران تدوين شده است.روش پژوهش كيفي، ازلحاظ استراتژي توصيفي-پيمايشي كه براساس تئوري داده بنياد مبتني روش چارمز مي باشد. جامعه آماري پژوهش شامل كليه متخصصان حوزه‌ي بازاريابي ورزشي و صاحب‌نظران مديريت ورزشي و افراد صاحب‌نظر و آگاه در ارتباط با بازاريابي و برند بودند. تعداد 12نفر براي انجام مصاحبه عميق با بهره گيري از تكنيك هاي هدفمند و گلوله برفي به عنوان نمونه انتخاب شدند. براي تجزيه‌وتحليل داده ها از تكنيك‌هاي آماري توصيفي(درصد فراواني،فرمول شنون) و تكنيك تحليل محتواي پنهان در قالب استراتژي پديدارشناسانه(كدگذاري باز و محوري)توسط نرم افزارMAXQDA18استفاده‌ گرديد. بر اساس نتايج، تعداد 11 مقوله اصلي شامل تعلق به برند (تجربه فرد، شيفتگي برند، وفاداري برند، احترام)، عوامل اجتماعي، هويت برند، نگرش به برند شامل(اعتبار برند، تصوير برند)، سلبريتي‌ها، حاميان مالي، تبليغات شامل(تبليغات تجاري، تبليغات شفاهي)، شهرت برند شامل(ادغام با ورزش، ماهيت برند)، خصوصيات اخلاقي و رفتاري شامل(رفتار مصرف كننده، ويژگي هاي بيولوژيكي، ويژگي هاي شخصيتي)، متفاوت سازي برند با ساير رقبا و عامل رسانه به عنوان عوامل موثر بر خودشيفتگي برند شناسايي شد.