طراحي مدل كاربست فناوري‌هاي نوين در توسعه ورزش همگاني ايران: يك نظريه داده‌بنياد

هدف پژوهش طراحي مدل كاربست فناوري‌هاي نوين در توسعه ورزش همگاني ايران بود. اين تحقيق حاضر از نوع كاربردي و كيفي مبتني بر داده بنياد با رويكرد استراوس و كوربين بود. جامعه آماري شامل اساتيد منتخب مديريت ورزشي دانشگاه‌ها و مديران ادارات كل ورزش و جوانان و فدراسيون‌هاي ورزشي بودند. نمونه‌گيري به روش هدفمند با دو نمونه اوليه انجام و حجم آن بر اساس اشباع اطلاعاتي، 15 نفر تعيين شد. روش گردآوري اطلاعات در اين تحقيق از نوع ميداني و با استفاده از مصاحبه نيمه ساختاريافته بود و براي تحليل داده‌ها از كدگذاري سه مرحله‌اي (باز، محوري، گزينشي) استفاده شد. نتايج تحقيق نشان داد كه عوامل علي كاربست فناوري‌هاي نوين در توسعه ورزش همگاني ايران عبارت‌اند از سبك زندگي، جامعه مخاطب و نياز ورزش همگاني به فناوري نوين، عوامل زمينه‌اي آن شامل عوامل زيرساختي، مديريتي، فرهنگي و جغرافيايي، عوامل مداخله‌گر آن شامل عوامل اقتصادي، سياسي و اجتماعي-فرهنگي و راهبردهاي آن شامل راهبردهاي آموزشي، راهبردهاي مديريتي، فرهنگ‌سازي، راهبردهاي پژوهشي و راهبردهاي مالي است كه در نهايت موجب پيامدهايي اعم از توسعه ورزشي، توسعه دانشي، توسعه اقتصادي، توسعه بهداشتي و توسعه بين‌المللي مي‌شود. بنابراين بكارگيري اصولي و مناسب فناوري‌هاي نوين و توجه به عوامل موثر، از جهات مختلف موجب توسعه ورزش همگاني مي‌شود.