فاصله عاطفي، تجربه سوگ در بازماندگان متوفيان كوويد 19

مقدمه: با توجه به نتايج بسياري از مطالعات مبني بر اينكه افراد تجربه كننده سوگ ناتمام و پايدار، بيش از سايرين در معرض آسيبهاي رواني و جسمي اعم از افسردگي و ساير اختالات روان هستند. هدف مطالعه حاضر، تبيين تجربه خانواده هاي متوفيان كرونايي مي باشد.روش كار: در اين مطالعه، از روش تحليل محتواي كيفي استفاده شد. داده ها از طريق مصاحبه هاي عميق نيمه ساختارمند جمع آوري و فرآيند تجزيه و تحليل داده ها به طور همزمان و با استفاده از روش گرانهيم و لاندمن انجام شد. جهت افزايش اعتبار و اعتماد علمي داده ها از معيارهاي چهارگانه گوبا و لينكلن استفاده گرديد. اطلاعات حاصل شده از مصاحب هها وارد نرم افزار MAXQDA 20 گرديد و تجزيه تحليل داد هها انجام گرفت يافته ها: نتايج اين پژوهش شامل 3 طبقه اصلي)مرگ درد آور، سوگواري مجازي و خاكسپاري غريبانه( و 12 زير طبقه) اتاقك شيشه اي، مرگ پيجيده و مبهم، آدم هاي فضايي، مراقبت حداقلي، عزاداري غريبانه، همدردي اينترنتي، عزاداري انلاين، سوگواري انفرادي، دفن در غربت، چشمان منتظر، انزواي عاطفي و عدم حمايت اجتماعي( بوده است. نتيجه گيري: براساس يافته هاي پژوهش حاضر و مطالعات قبلي انجام شده در اين زمينه مي توان بيان كرد كه بازماندگان افراد فوت شده بعلت كرونا، تجارب نامطلوبي را از اين پديده گزارش نموده كه اين سوگ سركوب شده و عدم دريافت حمايت اجتماعي، ميتواند اثرات مخربي را بر روان آنها برجاي گذارد