رضايت سنجي اقشار كم درآمد شهري از كيفيت مولفه هاي محيط مسكوني (نمونه موردي: شهرستان نير)

در طي سال‌هاي اخير توجه به ويژگي‌هاي محيط مسكوني و رضايتمندي از مسكن اهميت ويژه‌اي يافته است ولي توجه به ويژگي‌هاي گروه‌هاي درآمدي متفاوت به خصوص قشرهاي آسيب‌پذير جامعه همچون مددجويان چندان مورد توجه واقع نبوده است. اين در حالي است كه با شناخت محيط مسكوني اين گروه‌ها بيشتر مي‌توان در برنامه‌ريزي‌ها و سياست‌گذاري‌ها به آن‌ها توجه نمود و نهايتاً باعث بهتر شدن محيط مسكوني و در نهايت رشد شهري و توسعه‌ي پايدار شهر شد. در اين راستا هدف پژوهش حاضر رضايت سنجي اقشار كم درآمد شهري از كيفيت مولفه هاي محيط مسكوني شهرستان نير مي باشد.اين تحقيق از لحاظ هدف كاربردي و از لحاظ ماهيت، توصيفي و تحليلي است. ابزار جمع آوري اطلاعات شامل مطالعات اسنادي و پيمايشي از طريق توزيع پرسش نامه بوده است. جامعه آماري پژوهش مشتمل بر مدد جويان شهري كميته‌امداد و بهزيستي شهر نير مي‏باشد كه به‌ صورت تصادفي در دسترس بوده، جهت تجزيه و تحليل داده‌ها از نرم افزار SPSS استفاده شده است. در اين راستا از آزمون هاي tتك نمونه اي و t مستقل و هم چنين تحليل واريانس يك طرفه و آزمون‌ تعقيبي شفه بهره برده شده است. يافته هاي حاصل از آزمونt تك نمونه‌اي نشان داد رضايتمندي مددجويان از محيط مسكوني‌شان با ميانگين عددي (3.05) بالاتر از حد متوسط(3) مي‌باشد و تحليل واريانس يك‌طرفه از تاثير ويژگي‌هاي فردي دلالت بر تأثيرگذاري سن بر رضايتمندي بود. با توجه به نتايج تحقيق، ايجاد امكانات بيشتر جهت دسترسي به مراكز بهداشت و درمان و ايجاد پارك ها و فضاي سبز مي تواند باعث كاهش مشكلات ساكنان و افزايش سطح رضايت مندي اين اقشار از مسكن خود گردد.