بررسي تطبيقي شاخص هاي مسكن پايدار در مناطق شهري با استفاده از تكنيكMCDM (نمونه موردي: مناطق 12 گانه شهر شيراز)

پديده شهرنشيني طي دهه هاي اخير با سرعت قابل توجهي در حال رخ دادن مي باشد. به گونه اي كه پيش بيني مي گردد تا سال 2030 حدود 60 درصد از جمعيت جهان شهرنشين مي شوند. يكي از مسايل و چالش هايي كه جامعه شهري را تهديد مي كند مساله تامين مسكن مناسب مي باشد. مفهوم مسكن مناسب ابعاد وسيعي دارد كه بعد مسكن پايدار يكي از آن هاست. از اهداف اين پژوهش بررسي تطبيقي شاخص هاي مسكن پايدار در مناطق 12 گانه شهر شيراز مي باشد. به طور كلي روش گردآوري اطلاعات در اين پژوهش كتابخانه اي و پيمايشي مي باشد. به عبارتي سعي شده است تا علاوه بر استخراج داده هاي مربوط به شاخص هاي مسكن پايدار از طريق اسناد و كتب و تحليل آن، از مطالعه ميداني (پرسشنامه) نيز كسب ميزان رضايت ساكنين مي باشد استفاده شود. ابزار تحليل داده ها نرم افزار هاي SPSS و GIS مي باشد. در پژوهش حال حاضر براي رتبه بندي زيرشاخص ها از مدل MCDM استفاده گرديده است. به منظور سنجش ميزان پايداري مسكن رتبه هر يك از مناطق براساس شاخص ها تعيين شد . براساس اين رتبه بندي و تحليل پرسشنامه ميزان مسكن پايدار مناطق شهر شيراز در سه طيف پايداري، نيمه پايداري، ناپايداري تهيه گرديد.نتايج حاصل از پژوهش نشان مي دهد كه مناطق 1، 3، 6 پايدار و مناطق 8 ، 9، 11 و 7 ناپايدار مي باشد. ساير مناطق كه شامل مناطق 2،4 5، 10، 12 طيف نيمه پايدار را تشكيل مي دهد.