واكاوي رهيافت ‏هاي برنامه‏ ريزي محله‏ محور و بازآفريني اجتماع‏ محور

در دهه‏ هاي اخير، توجه به دو مقوله محله ‏محوري و بازآفريني اجتماع‏ محور جوامع در برنامه ‏ريزي‏ ها مطابق با امكانات و شرايط فعلي در بين برنامه ‏ريزان شهري افزايش يافته است. محلات به مثابه يك محدوده كوچك كه داراي ساز و كارهاي خاص خود است، طرح ‏ريزي و برنامه ‏ريزي ويژه خود را طلب مي‏ كند. هدف پژوهش حاضر، بررسي و مرور دو رويكرد برنامه ‏ريزي محله‏ محور و بازآفريني اجتماع‏ محور است. روش پژوهش، توصيفي – تحليلي است. به منظور گردآوري اطلاعات از منابع كتابخانه اي، اسنادي و ديجيتالي بهره‏ گيري شده است. نتايج پژوهش حاكي از آن است كه بين دو رويكرد برنامه ‏ريزي محله ‏محور و بازآفريني اجتماع‏ محور جوامع شهري هماهنگي و تجانس وجود دارد. به نحوي كه مقوله توجه به خواسته ‏ها و نيازهاي همگاني در هر دو رويكرد به عنوان اصلي اساسي و تعيين ‏كننده مطرح مي‏ شود. برنامه‏ ريزي مشاركتي، آموزش عمومي / آموزش براي تغيير اجتماعي و توسعه دارايي ‏مبنا به عنوان مهم ‏ترين نظريات پايه در رويكرد برنامه ‏ريزي محله‏ محور قلمداد مي شوند. همچنين برنامه ‏ريزي راهبردي مبتني بر چشم ‏انداز كه توسط جوامع محلي تعيين مي گردد؛ رسيدن به توافق عمومي حاصل همكاري اجتماعات محله اي و در نهايت مشاركت و رهبري گروه‏ هاي ذي ‏نفع در فرآيند بازآفريني شهري به عنوان مهم ‏ترين مؤلفه هاي بازآفريني شهري اجتماع ‏محور تعيين مي شوند. به طور كلي مي توان گفت برنامه ‏ريزان شهري امروزه لاجرم بايستي با بهره‏ گيري از مديريت محله‏ محوري و همچنين بازآفريني جوامع شهري مبتني بر رويكرد اجتماع‏محوري با همكاري اجزا مديريت محلي (مردم محلي، سرمايه ‏گذاران محلي، گروه ‏هاي محلي و مسئولين برنامه ‏ريزي محلي) در راستاي نيل به جوامع شهري دموكراتيك چاره‏ انديشي كنند.