بررسي ميزان سازگاري مدارس سنندج با اصول آب‌وهواشناسي معماري

شناخت توان آسايش زيست اقليمي يا بيوكليماتيك، در معماري مراكز آموزشي از جمله مدارس، از اهميت ويژه‌اي برخوردار است. توجه به خصوصيات اقليمي و اثراتي كه اقليم در شكل‌گيري اين گونه ساختمان‌ها مي‌گذارد، از نظر آسايش حرارتي و هماهنگي ساختمان، با شرايط اقليمي موجب صرفه‌جويي در مصرف انرژي شده و از لحاظ زيست محيطي، سالم‌تر و بهتر است. هدف از پژوهش حاضر بررسي ميزان سازگاري مدارس سنندج با اصول آب‌وهوا‌شناسي معماري است. داده‌هاي استفاده شده در اين پژوهش شامل ميانگين باد، بارش ماهانه، تابش آفتاب، ميانگين حداقل و حداكثر دما، ميانگين حداقل و حداكثر رطوبت نسبي، ميانگين ماهانه دما و رطوبت، ميانگين دماي خشك و تر و فشار بخار مي‌باشد. اين متغيرها در طي دوره آماري45 ساله (2005 1961) از ايستگاه هواشناسي سينوپتيك سنندج، بررسي شدند. براي رسيدن به هدف مذكور 20 مدرسه، در نقاط مختلف شهر سنندج انتخاب شده است. روش پژوهش توصيفي تحليلي و از حيث نوع تحقيق كاربردي مي‌باشد. جمه‌آوري داده‌ها با استفاده از بررسي ميداني و كتابخانه‌اي است. ابتدا با استفاده از معيارهاي ماهاني، گيوني، اوانز، و ترجونگ، آسايش حرارتي در شهر سنندج مشخص گرديد. براي طراحي اقليمي مدارس سنندج، به مسايلي مانند جهت استقرارساختمان مدرسه در ارتباط با زاويه تابش و باد، ابعاد پنجره ها و باز شوها، تعيين عمق و اندازه سايبان و فضاي سبز موجود در مدارس شهر سنندج بررسي شده است. نتايج تحقيق نشان داد كه با توجه به دو شاخص آسايش حرارتي بررسي شده (ماهاني و ترجونگ)، به اين نتيجه مي‌رسيم كه در شرايط روز از 12 ماه (4 ماه خرداد،تير، مرداد و شهريور گرم، 3 ماه فروردين، ارديبهشت و مهرآسايش و 5 ماه آبان، آذر، دي، بهمن و اسفند سرد)، است. شرايط شب از 12 ماه (3 ماه خرداد، تير و مرداد آسايش و 9 ماه شهريور، مهر، آبان، آذر، دي، بهمن، اسفند، فرورديين و ارديبهشت سرد)، است .